Bir Sincap Gördüm

20 Görüntüleme
2 Dak. Okuma

Bir dostum oldu benim. Henüz elime gelmiyor ve bir adı da yok ama arabamı tanıyor.

Yolun kıyısındaki meşe ağacında bir evi var. Kajuyu fındıktan daha çok sevdi. Arabaya da kaputa bıraktığım çerezler sayesinde alıştı. Silecek boşluğuna düşen çerezleri alırken gözü hep üzerimde. Telaşlı ve ürkek yanlarını seviyorum onun.

Dostumun yaşadığı yere çok sık gidip gelemiyorum fakat bir gün elimden çerez yemeye başlayacağını düşünüyorum.

Onu o yolda tanıdım. Yol benim çok duygumdu. Çok istediğim şeylerden vazgeçmişliğimdi. Bir insanın umudunu öldürebilmesi en zor cinayetti. Dünün adamı değildim, eski ben değildim artık. Kırgınlıklarımın hepsini ceplerime doldurdum. Bir şeyle birlikte çok şeye ölünceye kadar geçmeyecek kırılmışlığım olmuştu. “Artık ne fayda?” demek, hayatımda yerini bulmuştu. İşte ben dostumu bunlardan sonra tanıdım.

O gün o yolda beni karşılaması, acı bir tebessüm bıraktı yüzümde. Sanki geleceğimi, oradan geçeceğimi birileri söylemişti ona. Çiçek taşıyordum arabamda; taşımıştım daha önce de o gittiğim yere, çiçeklerle birlikte güzel dualar bırakmıştım; belki de ondandı bu karşılama.

Evvelden de vardı karşılama hikâyelerim benim. Gelişimin beklendiği zamanlar olmuştu. Gelişimin beklendiği yerde karşılayan olduğum da olmuştu. Karşılamak da karşılanmak da hep güzeldi. O an, o ilk bakış, çekingen tebessümler, hoş geldin sarılışı… Bir şehri uykudan uyandırdığım zamanlar olmuştu gelişimle.

Evet, evet, dostum beni tanıyordu. Birileri mutlaka daha önce bahsetmişti benden. Yoksa kaçıverirdi ilk gördüğü zaman. Zaten tabiatı gereği ürkekti benim dostum. Ama biz uzunca bir süre bakıştık onunla. Beni bekleyenler olduğunu, önceki gelişimde; bekleyenlerime “Ben yine geleceğim.” dediğimi söyledim ona.

“Emânet,” dedim, sadece taşıdığım can değil; “verilmiş bir söz ve sahipsiz bir sevda var avuçlarımda.” Dostum beni anlayıp meşe ağacındaki yuvasına giriverdi sonra.

Ona bir isim koymadım. Artık hiçbir şeye isim koymuyorum. Kediye kedi, kuşa kuş diyorum mesela. Böyle böyle alışıyorum yeni ‘ben’e. Belki de bu hayattaki son kendime.

Bu İçeriği Paylaş
Bağlantılar:
Yazar
Yorum yapılmamış

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Exit mobile version