Durdu kalbim,
Paslı bir dişli gibi kilitlendi zaman.
Yıkıldı üstüme,
Yıllardır taşıdığım o devasa tavan.
Sokaklar daraldı birden, gökyüzü bir karış,
İçimde fırtınalar koptu; bu ne korkunç bir yarış!
Sen giderken,
Bir kentin anahtarları kayboldu avuçlarımda,
Devrildi gemilerim, karaya vurdu en sığ uçlarımda.
Artık ne bahar temizler bu tozlu enkazı,
Ne de bir türkü dindirir içimdeki bu avazı.
Gözlerimin feri sönük, adımlarım kurşundan ağır,
Dünya artık dilsiz bir mezar; gökyüzü ise sağır.
Vurulsun mührü kapılara, bitsin bu son perde,
Aranmaz artık teselli ne gökte ne de yerde.
Ben ki,
Dağları deviren adam,
Bir çift sözün altında kaldım;
Kendi cenazemi kucağımda,
Kimsesiz bir sokağa saldım.
Mühür
Şair
Yorum yapılmamış
