Melankoli

Sözcükler mi küstü?
Duygularım mı darıldı?
Hüzün bana yabancı.
Hicran mı tanımıyorum?
Mutluluk da neymiş?
Hiç mi hiç hatırlamıyorum.
Yaşıyor muyum, farkında değilim.
Bu ben miyim?
Nedir bu hâlim?
Ne oldu böyle bana?
Kendimi tanıyamıyorum…
Yüreğimde derin obruklar.
Aklım benden çok uzakta.
Ruhumda huzursuz yağmurlar.
Gönül kuşum da ötmüyor artık…
İlham perisi bana uğramıyor.
Kalemim suskun.
Kâğıt kaleme küskün.
Şiir uzaklarda bir diyar.
Aramıza girdi karlı dağlar.
Çığ düşmüş, kapalı yollar.
Şiir de yazamıyorum.
Ne oldu bana?
Bu ben, ben değilim.
Ben bende de değilim.
Nedensiz bu hâllerim.
Düşmüşüm zifiri karanlık,
Soğuk, sonsuz bir boşluğa.
Korku tutsak almış beni, üşüyorum.
Üstelik sen de yoksun yanımda.
Ruhumu kemiren, beni yok eden
Bu tuhaf, bilinmez girdaplarda
Kendimi arıyorum…