Sevgili sen,
Böyle iyisin…
Kimsenin hikâyesinde adın geçmese de,
kendi hikâyeni yazacak kalemin var.
İki kelimeyi yan yana koyabilecek aklınla,
sen böyle iyisin.
Fikirlerini senin kadar önemseyen biri olmasa da,
hedeflerini hayata geçirebilecek cesaretinle,
sen böyle iyisin.
Aynı masada oturduğun insanlarla başka yönlere baksan da,
yaşadığın şehirde kimse elini tutmasa da,
pusulanı doğrultacak inanca sahipsin.
Dağları delecek Ferhatlar da,
aşkla, tutkuyla bekleyen Şirinler de,
tarihin tozlu sayfalarına karışmış olabilir.
Ama sen,
kendi hayatının öznesi olduğun müddetçe,
kendi dağını kendi gücünle aşabilecek kadar iyisin.
Çivisi çıkmış dünyada,
inadınla ayaktasın.
Ama bazen itiraf etmelisin ki…
Tüm bunlardan değil,
birinin seninle küçük bir anı paylaşmaması
eksiklik hissettiriyor.
Yine de devam ediyorsun.
Yoluna.
Çünkü sen,
kendine yetebildiğin kadar iyisin.
Dedim ya…
Sen böyle iyisin.
Sanırım…
