Feriha
Şimdi sen burçlara uzanan demir parmaklıklar ardında
Gün gündüz mavilikler düşlemektesin
Ben ise var olan bütün maviliklerin altında
Köhne barınaklarda huzme arayan
Seni düşlüyorum
Korkardın sen hüviyetine vurulacak kelepçelerden
En çok beni, sonra fezayı severdin
Pamuklar iliştirmemi isterdin saçlarına
Tek şartım, göklerden toplamandır, derdin
Hayali bile güzeldi maviliklerden koparılmış tokaların
Zülfünün ucunda uçuşunu seyretmenin, apansız
Ve titreyerek biçare bakan harelerinin
Benliğimde gezindiğini tahayyül etmelerim
Ben bu dünyada tadabileceğim bütün güzide duyguları
Seninleyken tattım, Feriha
İtina ile çizilmiş ellerin, bir büyük ressam tarafından, bilirim
Zülüflerin uçlarına iliştirdiğin kurdeleler rengini turnalardan almış
Karanlık çökünce öten bir baykuşu andırıyor siyah gözlerin
Sayısız taneciğe bahşedilen derme bir çatıdır onlar
Nasıl anlatırım içimde fersah fersah taşan deryaları bir insana
Nasıl yürüyebilirim ucunda sen olmayan yolları
Bana vaad edilmeyen cenneti neyleyim ben, Feriha?
Kokusuz menekşeyi ve seviyor çıkmayan papatyayı ne yapayım?
Ben bir aşığım Feriha, anla.
Not: Okuduğunuz metin, Feriha adlı şiirin yalnızca ilk bölümüdür. Uzunluğundan mütevellit, parça parça yayınlanması uygun görülmüştür.
Canım kuzum
🤍
Yeri ayrı.. 🤍
🤍
Emeğine sağlık
🤍