İnsan sevdiğine, nazı geçene acizleşir. Fakat bu durumu fark edip de fırsat bilip zalimleşenler için “İyilik yap, denize at. Balık bilmezse Halik bilir.” atasözünü layıkıyla onaylıyor. İyiliğin, yardımseverliğin ve acizliğin güç verdiğini bir marifet sananlar… Yükselmek basarak çıkmak değil, tutunarak çıkmaktı. Ve sen bunu yanlış anladın. Ben hayat idamemi hata yaparak doğruyu bulup devam ettirmeyi öğrendim. Sana bakınca yine hata yaptığımı ve bu hatanın neresinde doğruyu bulacağımı düşünüyorum. Seri katilin listesi gibi her hatanın üzerini çiziyorum. Silahım mı? Kalem. Ve o silahın mühimmatı? Ben. İnsan sadece üzerine benzin dökerek kendini ateşe atmaz. Yapmış olduğu her hatasında zaten kendini yakmıştır.
Kalem! Onu da icat eden insanlık değil mi? Kendi sonunu yazacağını bilmeden kullanılan bir eşya. Çok güçlü bir silah. Kalemi kıyaslamak gerekirse bu dünyada bir başka güçlü silah daha var. Ne mi? Kadın… Sessiz ölüm her ikisi de. Bazen söylenecek o kadar çok düşünce, söz vardır. Ama bir yerde susmak en güzel cevaptır.
Bu hayatta NASİP ve ŞANS diye bir hayat felsefesi var. İkisi de aynı şey midir? Milyarlarca insanın yaptığı gibi her ânımı sorgulamadan geçmiyorum. Acaba şu böyle olsaydı, bu böyle olmasaydı diye düşünerek… İyi bir yaşam için gerekli olan malzemeler nelerdir? Çok düşünmek akıl sağlığına zararlıdır derler. Ben çok mu düşünüyorum? Dile getirmediklerimi kendi içimde bir mahkeme kuruluyor ve yine mahkûm kendim oluyorum. İnsan evde bulamadığı huzuru dışarıda buluyor. Tuhaf!
Sen koca bir yalı inşa ediyorsun ama o belki istemeyi mi bilmiyor? Nerede yanlış yapıyorum? Aman üzülmesin, aman kalbi kırılmasın, kalp kırmak kötü bir durum diye düşünürken kendi kalbinin hiç düşünülmeden kırılıyor. Ve bunu yine sevdiklerin yapıyor.
Dünyada her canlının küçüklüğü, yavru aşaması güzel ve sevimli oluyor ya, keşke hiç büyüme olmasa, sevimli kalsa. Bugün sevimli olan küçük bir çocuk yarın karşımıza bir cani olarak çıkıyor. Bu sevimli çocuğu canileştiren ne?
