Umut Etmek

Umut etmek ne güzel yaşama bahanesi değil mi? Hayal gibi ama maneviyatı daha ağır ve uzun.

Umut ederken geçen zaman hep keyifli olur, hele de hasret ettiğin bir insana karşıysa daha bir tadından geçilmez. Tabi araya biraz da hüzün katarsak daha doğru olur.

Umut etmeye başladığında ilk dakikaları daha keyifle başlarsın, ama düşüncelerin ilerledikçe o keyfin yerini yavaş yavaş hüzün kaplar, sonra da ya uykuya dalarsın ya da orada bırakır yarım kalan işlerine devam edersin.

Umut biraz nankördür, ama bunu fark edecek kadar fazla tecrübeli olmak lazım, seni hep istediğin şekilde umutlandırmaya, hayal etmeye yönlendirir. Ortasını bulmak zordur ama onu sen kontrol etmeli ve asla hafife almamalısın.

Yaptığın bir işe umut edersin, sevmeye umut edersin, yeni bir şehre umut bağlarsın, gelecek zamanadır umudun.

Umut edilecek hususlar öyle çok ki. Belki de zaman bizi çoğu zaman yarıda bırakıyor, kaygılarımızı susturup ihtiyacımız olan fırsatlara versek isteklerimizi daha farklı olur. Bilinse neye çok ihtiyacımız olduğunu, bizi kavuran ve umudu da körükleyen hasreti bir bulabilsek içimizde…

Almış bizi de yanına son sürat ilerliyoruz zamanın kolunda.

Gidişat hiç iç açmıyor bu zamanlardan ama hadi hayırlısı diyelim de biraz içimize umut tohumları ekilsin.