Derin dalgalar gibi yalnızlık,
Duygularım sarmaşıklar gibi karışık,
Yüreğim kırılmış dal gibi yorgun,
Ne hissedebiliyorum ne de bıkkın,
Karanlık ruh halim ile duygularımı anlatabiliyorum.
Kimseler bilmez kalbim çıkmaz sokaklarda,
Kimseler duymaz içimdeki fırtınaların sesini,
Yalnızlık almış başını gidiyor.
Ölü müyüm, sağ mıyım?
Ne anlayabilen ne de derdime derman olan…
Havanın kararmasına sekize beş kala,
Haziran akşamında,
Telefonuma gelen kuş bildirim sesleri ile,
Uçuş moduna alsam da,
Akşamın hafif mor karanlığında,
Elimde kadehimle yalnızlığım ile baş başa…
