Narin, adının anlamını yansıtan bir zarafetle büyüyen küçücük bir çocuktu; savunmasız, narin bir çiçek gibi. Koca dünyanın acımasızlığına rağmen etrafına saçtığı masumiyetiyle insanın içine dokunan bir varoluştu. Gözlerinde hayatın neşesini, umutlarını görebilirdiniz; öyle saf, öyle temiz, öyle masum. Henüz dünyayı tam anlamıyla keşfetmeye başlamadan, aslında kötülüğün ona ne kadar uzak olduğunu sanırken, kirlenmemiş düşleriyle yaşarken onu alıp götürdüler.
O, bir kız çocuğuydu. Her şeyden uzak, korunaklı bir dünya gibi görünen ama gerçekte büyük bir tehlikenin gölgesinde büyüyen bir çiçek gibiydi. O minicik bedeniyle, elleri daha yeni yeni hayata tutunmayı öğrenmişken, bu acımasız dünya onu savunmasız yakaladı. Cehaletin, nefretin, çıkar kavgalarının tam ortasında, bir çocuğun asla olmaması gereken bir yerde buldu kendini.
Narin’in öldürülmesi, sadece bir hayatın sona ermesi değildi; bu, insanlığın vicdanına vurulmuş derin bir yara oldu. Onun gidişi, sadece onu tanıyanları değil, tüm herkesin bir parçasını kaybettiği bir andı. Küçük bedeninin taşıdığı masumiyetle kötülüklerin ortasında kaybolup giden o minik çocuk, insanlık için bir hatırlatma oldu. Çünkü Narin’in gözlerinden dökülen yaşlar, sadece bir çocuğun değil, kaybolan geleceğin, çalınan umudun gözyaşlarıydı.
Şimdi Narin, belki de huzurun hüküm sürdüğü başka bir diyarda, çocukların özgürce koşabildiği, hiçbir kötülüğün var olmadığı bir yerde… Ama ardında bıraktığı boşluk, unutulmayacak ve asla dolmayacak. Onun kaybı, dünya üzerinde bırakılan derin bir iz olarak kalacak. Narin’in hatırası, gülüşü, onun anısına, onun gibi masum çocukların bir daha aynı kaderi yaşamaması için savaşmaya devam edenlerin kalbinde daima yaşayacak.
NARİN’İM ÖLMEDİ İNSANLIK ÖLDÜ…
Narin’im hayalin yarım mı kaldı?
Küçücük bedenin cansız mı kaldı?
Sana bunu yapanlar, nasıl dayandı.
Narin’im ölmedi, insanlık öldü.
Okuyup, okutup anlatacaktın,
Sevgiyi, saygıyı yaşatacaktın,
Herkesin gönlüne, dokunacaktın,
Narin’im ölmedi, insanlık öldü.
Narin’in ölümü çok şey götürdü,
Sevgiyi, saygıyı sildi süpürdü.
Küçücük bedeni, canından oldu,
Narin’im ölmedi, insanlık öldü.
