Aşk nedir diye sordu meczup: Dağlarda Ferhat, Şirin; çöllerde Mecnun, Leyla mı olmaktır?
Aşk; kimi zaman od olmaktır, kimi zaman ise kül olmaktır. Bazen de uğruna hiç olabilmektir. Hakiki aşk, görmeden sevmektir Hz. Muhammed (s.a.v.) gibi.
Aşkta hırs, insanı çürütür. İnsan bazen sevginin yoksulu, bazen de aşkın ve acının yoksulu olurmuş.
Aşkın sırrını aramak için yola çıktı meczup. Elinde bir âsâ vardı. Yol uzundu, yolu yürümek ise çetin. “En iyi arayanlar, en iyi bulanlardır.” sözünü kendine rehber edindi ve tekrar yola koyuldu. Garip bir bedeviye benziyordu.
Önünde derin bir kuyu vardı. Kuyuya düştü meczup; bağırmaya başladı:
“Gel de bayram etsin bu naçar gönül! Merhamet dileniyorum, ey çöl! Ben garip bir mülteciyim. Ya beni öldür ya da bana Leyla’yı buldur! Lâkin, nâ-mümkün bilirim ey çöl; bana bir yol göster ki divanelik yollarını aşayım.”
İncitmedim bir gülü.
İstediğim vefaydı, gelmedi cana.
Lakin, nâ-mümkün bilirim; Leyla’yı bulmak,
Aşkın sırrı,
Mâsivâdan kurtulup Mevla’ya varmak gerek.
Tekrar aldı eline âsasını ve yürüdü. Şairin şu dizelerini hatırladı:
Ey yâr!..
Ey yâr-ı gülizar…
Mecnûn olup sahralar içre vecd olurum şimdi.
Mecnûn olup serâb-ı aşkın ile mahvolurum şimdi.
Efkarımın bâbından geçip yanarım şimdi.
Nidalarım gökkubbeyi inletir de şimdi,
Yaşaran gözlerim visâle erişir şimdi.
Leyla ol ey yâr, iştiyakla Mecnûn’a varman gerek.
Divanelik yollarını bir bir aşman gerek.
Mecnûn ol ey yâr; çöllerde kumları elemen gerek.
Leyla’yı terk-i diyar edip Mevla’ya varman gerek.
Aşkın sırrını çözdü Mecnûn misali. Şu veciz sözü zikredecek yüreğimiz var mı?
“Çekil önümden Leyla, Mevlam’ı buldum!”
Selam olsun Leylalara. Selam olsun “Aşk-ı İlâhî” ile Mecnûn olan kullara…
Okuyacağınız bu naçizane kitapta, kendi yüreğimizde yeşertmeye gayret ettiğimiz Leyla’dan Mevla’ya giden gül bahçesine gireceksiniz. Üzerinizin gül kokması dileğiyle, Rahman ve Rahîm olan Allah’ın adıyla… Vira bismillah!
