Neden bu kadar sessiz bu dünya?
Yeryüzündeki tek ses, Gazze’de patlayan bomba
ve çocukların kulakları sağır eden çığlıkları…
Neden hiç kimse duymuyor onları?
Neden izlemekle yetiniyoruz parçalanmış şehit vücutlarını?
Neden bu kadar suskun bu ümmet?
Neredesiniz eyy 57 Müslüman ülkenin liderleri?
Neredesiniz cumhurbaşkanları, iktidarları, ana muhalefetleri?
Neredesiniz krallar, prensler, emirlikler, hükümetler?
Neredesiniz İslâm ile yoğurulmuş memleketler?
Gazze’deki köpekler semirdi diyorlar insan eti yemekten.
Siyonistlerle yarışır olmuşlar vahşilikte.
Küçük bir çocuk toplamış annesinin parçalarını itlerin önünden,
gitmiş gömmeye çalışıyor bir kenarda, dehşet içinde, çaresizce.
Kopsun artık kıyamet, bitsin bu vicdan azabının dayanılmaz işkencesi.
Vah bize ki çıkınca Rabbimizin karşısına, bizi Huzuruna kabul edecek mi!?
Efendimiz (s.a.v.) : “Kardeşleriniz ölürken n’aptınız ey ümmet!” diye soracak.
O anda tüm boyunlar bükük, sorularınız cevapsız kalacak.
Yine de affına sığınıyoruz, Ya Rabbi!
Senden başka sığınılacak hiç bir kapımız yok.
Bizlere cihâd bilinci, ümmet bilinci nasip eyle.
Her ne olursa olsun, kardeşlerimizin yanında olabilmeyi nasip eyle.
Birlikte huzuruna, şehâdete yürümeyi nasip eyle…
