Çevrenizde çoğu zaman duymuşsunuzdur: “DİBE ÇÖKTÜM.”
Yaşama ilk başladığımız an dertsiz, tasasız, kafaya hiçbir şey takmayan biri olarak geliriz dünyaya. Zamanla yavaş yavaş kendimizi küçük şeylerle üzer, küçük şeyleri dert ediniriz. İşte sorunların ana kaynağı burada başlar. Çözüm varken kendi kendimize dert edinip, kendimizi çökertiriz. Yaşantımızı başka bir hale getiririz.
Bir işyerin vardır, gayet iyi gidiyordur işler, çalışanlara zamanında ücretini ödüyorsun. Bir dönem gelir, işler iyi gitmemeye başlar. Kendini salıverirsin, üzülürsün ve işe eskisi gibi bakmazsın artık. Çalışanları azaltıp, az kişi ile işin yürüyeceğine inanırsın. Bir zaman sonra artık işler daha da kötüye gider ve kapatırsın. Oysa ki; çözüm üretmek yerine kendini dibe attın. Eskisi gibi artık iş yapmak istemez olursun; sonra “Ben bittim. Ben çöktüm. Benim halim perişan.” diye kendi kendini yersin. Kendini sigara ya da alkole verirsin. Onlar sana bir teselli olur sanırsın.
Bir diğer tarafta 2 kişi tanışır ve birbirini sevdiğini sanır. Sevgililik ya da flört zamanı başlar. Kimi birkaç yıl görüştükten sonra evlenir, kimi “Anlaşamadık, ayrılalım.” der. Bunca zamandır beraber gezip tozduktan sonra “Neden beni terk etti? Ben ne yaptım?” vesaire sorularını kendine sorar ve yaşamdan zevk almaz olur. Kendini salar ve “Ben dibe vurdum. Onsuz ne yaparım ben?” diye söylenir. Hayata küser, hiç kimse ile konuşmak istemez. Kendini boşluğa bırakır ve “Her şey bitti.” der. Bir insan kendini neden bu kadar salar? Anlaması zor bir durum bu.
Bağlılık ayrı bir duygu, bağımlılık ayrı bir duygu. Bu yüzden birine bağlı olurken, bağımsız duyguyla yaşama devam etmek lazım. Böyle yapıldığı zaman eskisi gibi yaşamına devam eder, üzüntü duymaz insan.
İnsanın kendini derbeder edip alkole başlayıp içki şişelerini sıralar; sigara paketlerinin ardı arkası kesilmez. Bir odaya çekilir ve bunlarla kendini iyi hissedeceğini sanır. Oysa ki; yaşamın huzurunu, doğanın ona verdiği güzellikleri görmemeye başlar. Farkında olmadan kendine en büyük zararı verir. Dört duvar arasında sadece kendi kendine söylenir durur… Ruhunu körükler, hiçbir şeyden tat alamaz hale gelir. Dibe çökmenin ötesinde kendini paramparça eder.
Bir insanın kendine yapacağı en büyük iyilik, kendini sevmesi, kendine değer vermesidir.
Her insan özeldir…
Her son yeni bir başlangıç, her bir tecrübe insana rotasını gösterir…
