Savaşlardan, sefaletten, acılardan uzak kalacağımız yeni bir yıla mı “Merhaba” dedik acaba… Öyle bir yıl olmalı ki 2025 ve önceki yılların acılarını unutturabilsin… Sabahlara kadar yapılan kutlamalar, sevinç gösterileri ve geri sayımlar sanki kazanılmış bir zaferin argümanı gibiydi. Sanki 2026: artık çocuk ölümleri olmayacak der gibiydi…
Depremlerden, felaketlerden uzak yeni bir yıla merhaba dediğimizin çığlığı olmalıydı o sabaha kadar eğlenmeler. Yoksa o kadar kaybın ardından delicesine sevinmenin başka ne açıklaması olabilirdi ki?
Ama gerçek şu ki; takvim yaprağının değişmesiyle hiçbir şey kendiliğinden değişmiyor. Savaşlar, saat 00.00’da silah bırakmıyor. Açlık, geri sayım bittiğinde karnını doyurmuyor. Enkaz altındaki umutlar, havai fişeklerle gün yüzüne çıkmıyor. Yeni yıl, acıyı devralıyor sadece; bazen daha sessiz, bazen daha ağır bir yükle.
Belki de bu kutlamalar bir sevinçten çok, unutma çabasıdır. Hatırlamamak için bağırmak, duymamak için müziği açmak, yüzleşmemek için kadeh kaldırmak… Çünkü durup düşünsek; o masalarda olmayanları, o meydanlarda hiç gülmeyenleri, o gece uyuyamayan çocukları hatırlayacağız. Ve bu hatırlayış, eğlenceden daha ağır bir şey.
Yeni yıl dilekleri edilirken kimse “adalet” demiyor yüksek sesle. Kimse “bir çocuğun daha ölmemesi” için geri saymıyor. Sanki umut, süslenmiş bir çam ağacının altına bırakılmış bir paketten ibaretmiş gibi. Açılmazsa da sorun yok; seneye yenisi gelir nasılsa…
Oysa yeni yıl, kutlanacak bir zafer değil; hesap sorulacak bir eşiktir. Neyi değiştirdik, kimi kaybettik, neye sustuk sorularının yılıdır. Gerçek umut, sabaha kadar eğlenmekte değil; sabah uyandığında hâlâ insan kalabilmektedir.
Belki de bu yüzden ben yeni yılı alkışlarla değil, sessizlikle karşılamayı tercih ediyorum. Çünkü bazı acıların ardından yapılacak en onurlu şey, susup hatırlamaktır. Ve belki o zaman, bir yıl gerçekten “yeni” olabilir.
