Ölüsünü saklayan bi’ sessizliğin rehiniyim.
Israrla sözümü kesiyor kırılmış hevesler.
Bireysel bi’ yas tutuyorum,
Nöbet hep sana yazılıyor.
Kurumuş dallardan farkı yok ellerimin.
İyi niyetle tutulmayalı yıllar oldu.
Taşlanmıyorum artık,
Meyvelerim de çalındı.
Koydum önüme düşlerimi,
Sen kalana kadar yakmaya başladım hepsini.
Bir gamzenden diğerine geçmek
Daha uzun,
Bir yakasından diğerine geçmekten İstanbul’un.
Aklımın tenhalarında,
Çevirmeye giriyorsun.
Kimsin diyorlar,
Yaşadıklarının yasıyım diyorsun.
Eksik söylemişsin;
Sen yaşamadıklarımın da yasısın.
