Kırılıp dökülünce, gözlerim seni arar.
İmdat ister misali, öyle krizim tutar.
İçime kapanırım, yabancı tüm insanlar.
Nerde kırıp dökülsem, gözlerim seni arar.
Olmaz gönlün tamiri, çare bulmaz ustalar.
Üstüne kopar gelir, yıllar yılı kovalar.
Bir mengene içinde, sıktıkça ruhum sıkar.
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
Üç beş gün biraz iyi, sonra hep başa sarar.
Kısır döngü içinde, sensiz hayatı yaşar.
Geri bakmak ne fayda, yaralara tuz basar.
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
Ömür işte üç beş gün, kimisi zehir katar.
Kimisi kinle yaşar, kimileri taş atar.
Senin gibi bulunmaz, olsa elimden tutar.
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
Yürekte acı başka, yaşar ölene kadar.
Yeri gelir de insan, geçmişi mumla arar.
Hesapsız sevilenler, gönül tahtında yaşar.
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
Bazı sırlar ebedi, insan içinde tutar.
O dünyanın içinde mevsim sadece bahar.
Aşkından beslensem de biri gelir taş atar.
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
Benim yerime bir an bir kendini koy, ne var?
Tahayyül et ne olur, bu yol nereye çıkar?
Her gün duygularıma el gelir, kurşun sıkar.
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
O gözlerin bir baksa, iyileşir yaralar.
Kara gecelerime gelir de kandil yakar.
Vallahi inan öyle, şu yerini kim tutar?
Ben kırılıp dökülsem, gözlerim seni arar.
