Memleket, herkesin doğup büyüdüğümü yoksa karnını doyurduğu yer mi?
Kimisi ömür boyu doğduğu yerde kalır. Kimi de görevi icabı ömrü boyunca bir diyardan bir diğer diyara dolaşıp durur.
Herkes ekmeğinin peşine takılıp hayatını devam ettirme derdinde iken birbirimize ayrımcılık yapıyoruz. Neden ve niçin başkalarına üstünlük taslıyoruz?
Sorgulayamıyoruz kendimizi. Gerçeklerden kaçarken karşımızdakinin kaşının altında göz arıyoruz. Senin tenin benden niye kara diyoruz. Atalarımızın hangi nedenlerle nereden nereye göç ettiklerini araştırmaktansa işin kolayına kaçıyoruz. Kim bilir atalarımız hangi zulme, haksızlığa uğradılar? Belki de başkalarına neler yaptılar? Gerçekleri öğrenmeden herkesin her şeye doğuştan sahip olduğu düşüncesine körü körüne bağlanıyoruz. Her yeni gelene memleketini, özünü soruyoruz. Ne edeceksin memleketini? Özümüz topraktan gelmedi mi? Aynı topraklarda gözlerimizi açmışız. Karnının açlığını, ihtiyacını sorgula bir kere de. Bir yargı, küçümseme var bazılarımızda. Kimse soy kütüğüne bakmıyor. Kendilerini ilah görecek kadar ruhsuz bedenlere bürünüyorlar. Hakikatten uzaklaşmış, Firavun mantığında ömürlerini tüketip ölüyorlar. Şu fani dünyaya geldik gideceğiz. Bir beyaz kefenle gömülürken geride yaptıklarımızla anılacağız. Bedenimizin ölçüsü ne olursa olsun ruhumuz güzelleşmedikçe şu yaşadığımız hayatın ne anlamı var ki? Yaradan yaratmış yaratacağını… Biz bizi sorgulamamızın, eleştirmenin hükmünü bize kim veriyor? Kardeşlik nutukları atıp başka kimliklerle dalga geçmeyi iyi beceriyoruz. Kendisine karşı bozucu ve kavgacı biri, karşısındakine sevgisini yıkıcı bir dille ifade ediyor.
Toprakta kemiklerimizin kalacağı birer et parçalarıyız. Kafamıza şunu iyice yerleştirmemiz gerekmiyor mu? Hepimizin memleketi fâni dünya, son ikametgahımız da kara topraktır. Ruhunu sevgiye doyur ki geride bir adınız ve namınız kalsın…
