Hayatımıza giren her insan, bir hayal kırıklığıdır aynı zamanda.
İnsanları tanımak belli bir süre ve süreç ister. Hemen tanıyamazsınız sadece tanıdığınızı zannedersiniz. Ancak sizi hayal kırıklığına uğrattıklarında tanıdığınızdan emin olabilirsiniz.
Tabiri caizse çevrenizdeki her insan potansiyel bir hayal kırıklığı bombasıdır. Her şey yolunda giderken bunu anlayamazsın. İnsanların isteklerini, arzuları yerine getirdiğinizde, ihtiyaçlarını giderdiğinizde hiçbir sorun yoktur. Bunu en başta bilip öyle davranmak, sonunda yaşayacağınız acıları azaltabilir.
Kral Lear’ın o trajik hikâyesini bilirsiniz. Kralın üç kızı vardır. Menfaatleri uğruna babalarını dünyadaki her şeyden çok sevdiğini söyleyen ama istediklerini aldıktan sonra babalarının yüzüne bile bakmayan o iki kız gibidir birçok insan. Sonunda her şeyini kaybetmek bile olsa babasına karşı dürüst davranan, yalan söylemeyen o küçük kızı bulamazsınız…
Menfaatlerin bittiği yer, bir sınav tahtasıdır. Gerçek dostları tanımanın mihenk taşıdır o tahta. İşte o zaman görürsünüz insanların gerçek yüzlerini. Sonra çirkinlikler, çirkeflikler başlar. Yaşanan hiçbir güzel anın hatırı kalmaz. Öz saygısını yitiren insanların başkasına da saygı göstermesi beklenemez. Yani değirmenin suyunu kestiğinizde o çark artık dönmez…
Dostum dediğiniz insanların sizi hayal kırıklığına uğratması ruhunuzda tamiri imkansız fay hatları oluşturur. Bu fay hatları siz darbe yedikçe çoğalır ve yaşayacağınız deprem kaçınılmaz olur. Ruhsal depremlerin şiddetini ölçen bir alet bulamazsınız…
Peki, o kadar hayal kırıklığı yaşarız da insanları sevmekten, onlara güvenmekten, değer vermekten neden vazgeçmeyiz? Hani bir söz vardır ya, “Herkes kendine yakışanı yapar.” diye. Bu sorunun cevabı bu sözde aşikâr. Önce size neyin yakıştığına karar vermelisiniz: sevmek mi nefret etmek mi? “İnsan” olana sevmek yakışır değil mi? Öyleyse bırakın, nefret kime yakışıyorsa o öyle davransın. Siz “insan” olun…
