Ah Bu Kışlar

Bu kışlar hep hüzün bağlar gönlüme.
Hazan olan yapraklarla toprak olur ömrüm.
Kimse bilmez kaç yaprak adedince giden umutlar, ölen duygular.
Kimse bilmez hazan olmuş yapraklar adedince giden günleri.
Düşündürür beni aklımın aldığı kadar sayılar.
Kaç yaprak adedince ömür?
Sahi, ben kaç yaşındayım?
Yaşımdan telaşlı…
Yaşımdan yorgunum.
Yaşımdan da yaşlıyım.
Belki doksanları devirdim sırtımdan.
Geriye dönülmeyen bir ufkun altındayım.
Yılları devirmek mi…
Yaşadığım kadar yaşlandım ben.
Sevmelerden vazgeçtim.
Sessizliğime dönük ilerliyorum.
Sensizliğimi hiç sorma,
nasılsa hep orada diye.
Bir bakmışım gece saat 3.
Bir bakmışım gece saat 5.
Saatler ilerliyor, gece gündüze, ömür ömre ekleniyor.
Sensizliğin yalnızlığını yalnızlığıma taşıtıyorum.
Umutla beklemeyi umuda beklettiğim gibi…