Beklemek ne tuhaf bir kelime. İlerlemeyi içermiyor, geriye de bakmayı gerektirmiyor. Olduğun yerde saymak ile eş değer mi bilinmez. Acıtır, sancıtır mı, o da kişiden kişiye değişir.
Beklemek öyle bir şey ki… İnsana yeri yurdu yokmuş gibi hissettirir. Ne yöne gideceğini şaşırtır. Devam edemez bir insan bekleyince. Kafa karıştırır mı, tersini döndürür mü, bilinmez.
Beklemek boşlukta savrulmak gibidir bazen. Sürekli yol alıyorsundur ama hep aynı yerdesindir de aynı zamanda. İçin dolmuş taşmış ama kendini atacak yer de bulamamışsındır. Bu durakta mı beklesen, diğerinde mi? Hangisi getirir sana seni, bilinmez.
Beklemek saklanmak gibidir. İçinde bir yer açarsın kendine ve sakınırsın herkesten kendini. İçini görebilen olsaydı, zaten beklemezdin bilirsin. Seni anlayan biri olana kadar, yani bekletilmeyeceğin bir yerlerde, ancak kendini gösterirsin.
Beklemek yorucudur… Neyi beklediğini bilmemek de kaybolması demektir insanın. Kendini ne zaman, nerede bulursun bilinmez; bulunca dinlenir misin, garanti edilmez. Bekleye bekleye tükenirsin.
Beklemek, saatin kadranlarına verilmiş en kötü hükümdür. Zaman ilerler ama asılı kalmışsındır hayatının bir yerinde, beklentiye girdiğin noktada. Ne aşağı düşersin ne yukarı tırmanırsın.
Beklemek, içi boş yemiş gibidir; yersin ama tat vermez. Ne hatırlarsın tadını, ne varlığını unutursun. Öyle mayhoştur beklemek dedikleri.
Bir yük daha biner beklentilerinle omzuna. Ağızlarda klişe bir söz: “Beklentisiz hayat mutlu olur.” diye. Gel de bekleme sen, bir gün beklemem belki diye. Hayattan, insanlardan, evrenden beklemezsek bir şey bir gün, yaşama sebebini elinden almış olursun kendinin. Bekler çünkü gün güneşi, ağaç suyu, nefes havayı…
Bekler insanlar çünkü yaşama sevinci olsun ister.
Beklenir çünkü değer gördüğünü görmek ister insanlar.
Beklersin çünkü bir yudum da olsa beklentiye ihtiyacın vardır. Bilirsin, hiç kimse ne tek gövdedir ne de köksüzdür evrende.
Yaşadığın sürece olacaktır beklentilerin bilirsin ve bekleye bekleye tüketirsin ömrünü.
Belki yanlış durakta beklersin, belki yanlış kalpte. Yine de bir gün güzel olacak diye beklersin ve de bir gün dinlenirim diye.
Bekler işte insan:
Bekler insanlar birazcık anlayışı.
Bekler insanlar nezaketi.
Bekler insanlar küçük bir umudu.
Bekler insanlar hatırlanmayı.
Bekler insanlar sevmeyi, sevilmeyi.
Ve bekler insanlar kalplerinin ekmeğini yemeyi.
