Bir gün olur da çocukluğumu bulursam bir yerde, bulacağım yer rengarenk ışıklarla kaplı, içinde çocuk seslerinin kulağımda yankı yapıp, gidip bir salıncakta en sevdiğim şarkıyı bağıra bağıra söyleyerek sallanmak olsun tek derdim. Yıllara kucak açıp geçmişi selamlamak,en hayırlı zaman bilmecesinde, aydınlık saçsın kalbimi bıraktığım topraklarda. Olur da oyun oynarken ayağım taşa takılıp da düşersem acıyan sadece bedenim olsun. Kanayan yaralarıma dönüp, baktığımda da kabuklanıp sarılan yüreğimde çektiğim hüznün kefareti olsun dünya masalında.
Hangi güneşe dokunsan anılar birikir avucumda, bir tek yıldızlar bakmadı bana, izlediğim onca küçücük resimlerin minik ellerime, mürekkep dökülen elbiselerime. Çamurlu, ıslak yerlerin ayakkabımı kirleten damlalara. Önce ben doğdum, sonra biz.
Geçmiş diye ardıma sorduğum sorulara, mutluluk kapıyı çalsın çocukça bir gülümsemeyle. Yarın hesap sormasın benden neden bu bağırışlar diye. İçimde hala yaşayan bir çocukluğum var elimi bırakmayan. Ben defalarca gitsem de arkamdan ağlar bensiz yolun yarım, bedenin gitse de içinde olacağım serzenişleri duyarım.
Ve bir gün gelecek birlikte büyüyeceğiz bu yolda, ikimiz aslında tek parça sevgiyle.
Kaybettiğim oyuncakları bir bir alacağım zamandan. Sonra uçurtma uçuracağım göğe özgür kuşların kanadına bakarcasına. Islık çalıp elimde iplerle örülmüş mutluluk bağın sancılarına.
Bir gün olur da çocukluğumu bulursam bir yerde hatıralara saklayacağım, gökyüzünün katlarına, mavi umutlar diyarına…
