Derin Hisler

İki derin ve çelişkili his diyelim. Sevgi ve nefret. İnsan ruhunda biri mutluluğa sebep olurken diğeri kalbi yoran dimağı zehirleyen güçlü his. Danışmanlık hayatımda sık karşılaştığım insan odaklı bu iki his aslında derin zeminlere iner. Aile ilişkileri, duygusal ilişkiler, eş, arkadaş, komşuluk hepsini içine alır. İnsan fıtratındaki nefis hem sevmeye hem öfkeye yatkındır, sevmek varken nefret ve öfkeyi hayatımıza koymasak sizce mümkün mü? Olabilir mi?

Gerçek konuşmak gerekirse olmuyor. Aile arası kırgınlık ve öfkeler en sık karşılaştığım konu. Kardeşler arası da azımsanmayacak kadar çok. Dozun da olursa elbette sorunlar büyümez, mecrasında akar gider! Miras davası gibi sorunlarda antlaşma sağlanmazsa ailelerde parçalanma, kırgınlık ve nefret girer. Eşler arasında da uyum önemlidir. Aile toplumun yapı taşıdır. Huzurlu ortamlarda çocuklar sağlıklı büyür ama huzursuz ortamlar hem evlilikleri hem çocukları yıpratır, nefrete zemin hazırlar. Emekle kurulan yuvalar dağılır. En sık karşılaştığım konulardan biridir.

Bu derin hislere biz sevgiyi koyalım. İyi sonuç alacağımız kesindir. Hoşgörü, empati olumlu duygulara zemin hazırlar. Akraba komşuluk ilişkileri de benzerlik gösterir. Aile kadar olmasa da belli bir zeminde anlaşmak mümkündür.

İnsan ilişkilerinde belli bir mesafe olmalı, anlaşma sağlanmayan konularda insanlar birbirine zaman tanımalı. Gerekirse bir uzmandan yardım alınmalıdır.

Duygusal ilişkilerde ruhen kopukluk en belirgin olanıdır. Şunu tavsiye ederim, eğer kafanızda birini bitirdiyseniz uzatmayın, zaman çok şeyi soğutur. Belki ağladığınız, “o olmadan yapamam” dediğiniz duygular yerini serinliğe bırakır ama izleri kalır. Yani insan hem birbirine şifa hem de yara olabilir. Ağlanılan geceler, kalpteki acılar nefreti körükler. İnsan öylesine gizemli sırlarla dolu ki, bu duyguların hepsini yaşar. Stres ile baş edemezse direncini kaybeder, hastalıklara zemin hazırlar. İnsan yorgun, bitkin çıkış kapısı arar da arar. Ve kapıların biri kapanırsa biri mutlaka açılır, ne sevinçler kalıcıdır ne de hüzünler.

Yine bir hazan mevsimi geldi. Belki hüzün kimine neşe! Biz hazan mevsiminde sevgiye kucak açalım. Zaman nefretlere ayıramayacak kadar kısa. Sevgiyle kalın.