Duymadı Beni Deli

Önce yastık kılıflarını değiştirdim.
Bir örnek geçirivermedim.
Hangisi kimin belli olsun istedim.
Fakat hala laf atıyor,
Sesimi duyurmaya çalışıyordum.
Bunlar son çığlıklarımdı oysa.
Duymadı beni deli.
Farkında bile değildi gittiğimin.
Son seslenişimde sessizliğe gömülmeden onun için çarpan kalbim,
Bu son vedanın veda olduğundan habersizdi yer yüzü de gökyüzü misali.
Duymadı beni deli.
Farkında bile değildi gittiğimin,
Giderken pek anlamadım ben de.
Bir döndüm arkama yüreğim çoktan toplamış valizini.
Artık mutlu değilim diye fısıldadı kulağıma.
Hadi yardım ette geriye ne kaldıysa taşıyalım bir çırpıda, deyiverdi.
Acı bir tebessüm oturdu içime.
Bilirdi vedaları sevmediğimi, usulca gidelim istiyordu.
Kimselere duyurmaya gerek yoktu.
Bilirdi öfkem, kızgınlığım, kırgınlığım yalnız sevdiğimeydi.
Ne zamanki dinginleşiririz biz yüreğimle.
İşte o zaman tehlike çanları çalar,
Sessizliğimin sesi, fırtınaların habercisi oluverirdi.
Bilirim öfkem dindi, şimdi bekleme vakti.
Yeni bir yola çıkmadan, son viraj sevda yeri.
Ya severim, ya giderim.
Vazgeçtiğimde dönemem geri,
Dönmek aynı yoldan, onca yıldan sonra geriye getirmez ki beni…