Soğuk bir sonbahar sabahı… Saat henüz 7:30. Bir metro istasyonundayız. İstanbul için sisli ve puslu sıradan bir iş günü daha…
Derin bir köşeden çıkarıyorum düşüncelerimi. Kaç kazma darbesi indirdim bilmiyorum. Küreğe ihtiyacım yok pisliği kaldırmak için, Zaten kendiliğinden yok oluyorlar…
Neden bu kadar sessiz bu dünya? Yeryüzündeki tek ses, Gazze'de patlayan bomba ve çocukların kulakları sağır eden çığlıkları... Neden hiç…
Bir kahkaha savur gökyüzüne, Süzülsün Şahlanan yılkıların yelelerinde, Duyulsun kulaktan kulağa, İlden…
"Yaşamak, ölmek, fısıltılar, korkular, çığlıklar, annem... ve ağrı kesici ilaçlar." Kendime bugün…
