Akşam belki bir portakalı iyileştirebilirdi.
Ama bozkırın gözü dolmuştu.
Adam bir kadından sevincini yontuyordu.
Şimdi iyi gelirdi sıradan bir rüzgar.
Az kullanılmış manzaralar şehrinde,
Nefesim kalemle kağıt arasında.
Gözyaşım dağılıyordu üç renge sebep.
Her ah çekişimle boyuyorum yalnızlığın ciğerlerini.
Omuzlarımda bilenmiş bıçaklar,
İçini oydu türkülerimin.
Hayat her masada öğüt veren çırak,
Kendini gül sanıyordu dikenler.
Aslında onun benden başka kimsesi yok.
Aslında benim benden başka.
