Karşı yolun iki sokak ötesinde,
Adımlarımın şuursuzca getirdiği adreste,
Kalbimin ağrıyan en dip köşesinde,
Köşe kapmaca oynuyor zihnim,
Adımlarım labirentlerde yol bulmaya,
Çalışırken dolanıyor birbirine,
Ne gözlerinden,
Ne de karşı yolun iki sokak ötesinden,
Kaçabiliyorum.
Görmeli miyim?
Görmezden mi? Gelmeliyim.
Yakalandık bir kere,
İki kelam etmeliyim,
Diye düşünüp duruyorum.
Oysaki,
Ne gözler,
Ne de adımlarım o köşede,
Ne de ben iki sokak ötede,
Zihnim yine oyunlar oynuyor,
Olmalı ki aldanıyorum yine,
Gerçekle yüzleşince,
Düşlerimin yakasına tutunup,
Düştüm gerçeklerin peşine,
İki sokak ötesi hayal şimdi.
