Monolog

Geceler yorganı oldu dertlerimin,
Aynası oldu kederimin yıldızlar.
Yanıp sönüyor içimde bir parça avuntular,
Ben şimdi bu şehrin neresine sığayım?
En yüksek yerden en aşağı bakayım,
Ben şimdi kendimden kalan neyi atayım?
Bir rüzgar esiyor tenimde,
Ben şimdi kendi kokumu söyle nasıl alayım?
Geceler yorganı oldu dertlerimin,
Kurumuş çiçeklerimin yaprakları dökülüyor,
Her gece şu ayın altında bilmem kaç saat,
Şakaklarıma ak zülüflerim dökülüyor.
Ben şimdi saçlarımı zifiride nasıl saklayayım?
Yaz kış soğuktur bu şehrin kaldırımları,
Güneş vurmaz benim yürüdüğüm yollara,
Çıkıp çökesim gelir bir yolun başına,
Kor olmuş yüreğimi söyle nasıl soğutayım?
Yanmak bazen öyle bir kış günü olur,
İnsan karların altında da yanar.
Çoğu zaman bir başına olur,
Yalnızlığında kavrulmayı da sever.
Ben şimdi hangi gölgeyi kendime yar sayayım?