Neden kendimden bu kadar uzağım anlamıyorum. Aslında yazmak istediğim ne kadar çok şey var içimde. Kar yağışını, yola çıkışımı, o yollardan bir türlü kopamayışımı yazmak istiyorum. İnsan bu kadar çok isterken neden bu kadar uzak kalır bilmiyorum.
Şu sıra anlam veremediğim bir yoğunluğun içinde kayboluyorum. Girdap gibi ve ben içinde boğuluyorum. Kimseyle konuşmak istemiyor, kendimle bile susmak istiyorum. Kendinle susmak… Haftalardır uyku dahi uyuyamıyorum. Kafamın içinde, sağında, solunda ve ardında birkaç tane daha ben var. Biliyorum, bizim içinizde birkaç ruh var. Bunca tuhaflığın sebebi başka ne olabilir ki!
Yalnız kalmak eskiden beni yıpratsa da şimdilerde kaçacak delik arıyorum. Yalnız kalmaktan kastım; olduğum yerde ben bile olmayayım. Ne olurdu, şu kafamı çıkarıp bir yere koyabilsem ve istediğimde taksam…
Neyse ki tüm bunların içinde içimi heyecanlandıran, minik de olsa bir şeyler var. İnsan yoksa nasıl dayanır bilemem.
Hayatımda uzunca bir zamandır bu kadar kaygılı hissettiğim bir dönem olmamıştı. Ama bu dönemde bir kez daha anladım ki; insan tek başına bir şeyi yapadursun, artık herkes tarafından her şeyi tek yapabilirmiş gibi algılanıyor. Ben önceden bunu marifet sanardım. Meğer yapacağın şeyleri bazen yapamıyormuş gibi görünmek gerekiyor. Bir tuğlayı kaldırmış olmam tüm bir duvarı tek başıma örebileceğim anlamına gelmiyor. Ne yazık ki artık bunu kimseye anlatamam. Çünkü artık “O halleder.” deyip yanında kimsenin durmadığı o kişiyim.
Belki de bu yüzden kendimi özlüyorum. Dingin kafamı ve yastığa başımı koyduğum an uyumayı…
Velhasıl kelam, bunca karışık düşüncenin sonunda aslında tek öğrendiğim ve her gece vardığım tek bir yol var: Bazen yapmamak gerekiyor. Tek başına yürüyemiyor, hastaneye gidemiyor, bankaya gidemiyor; markete, pazara çıkamıyor olmak gerekiyor. Bir kahve içemiyor, biri hazırlamadan yemek yiyemiyor olmak gerekiyor. Aslında kimseye tek başına hallettiğini göstermemek gerekiyor. İnsanlar bunu marifet sanmıyor. İnsanlar bunu kullanıyor. Gün sonunda kendini kendinde çırpınırken buluyorsun.
