Aile; anne baba bir nimet, eş bir nimet, evlat bir nimet, çalıştığın iş bir nimet, sağlık başka bir nimet, yediğin yemek bir nimet, sana sunulan içinde yaşandığın sahiplendiğin hayat bir nimet.
Rızkı veren ise yalnızca Hûda…
Velhâsılı sana bahşedilen bu nimetler bir diğer mümin kardeşinin imtihanı olabilir. Nitekim burası bir imtihan dünyasıdır. Şükretmen gereken bu nimetleri gaflete dalıp kimsenin gözüne sokma, sende olanı başkasında göremeyince sorgulama. Ey insan, kimsenin hayatına müdahil olma. Yaşamak biraz üslup, biraz da edep istiyor zannımca.
Sorular gelir art arda;
Okuyan talebeye, sen ne olacaksın şimdi neden bu bölümü seçtin?
Mezun olana, ne oldu sanki okundun da, iş bulabilecek misin, atanabilecek misin?
Atanamayana, eee boşuna mı okudun sen?
Evlenmeyene, neden evlenmiyorsun, ne zaman evleneceksin, bak yaş gidiyor kimse yok mu hayatında?
Evlenene, hadi bakalım eee çocuk ne zaman?
Çocuğu olana, kardeş şart ikinciye de geç kalma!
Sorma kardeşim sorma sen bu ve benzeri soruları sorma! Kimsenin hevesini kırma, yarasını deşme, imtihanını sorgulama. Bir destek, bir dua, bir iyilik geliyorsa elinden dilinden yardımcı ol. Ama sen sen ol kimsenin imtihanını sorgulama. Kişinin daima en sevdikleriyle sınanacağı bir meskende sen gelmiş sana lütfedilenler ile bilerek veya bilmeyerek birinin kalbinde yaralar açıyorsun. Sızı oluyorsun. Yetmiyor sorgularla suallerle insanı boğuyorsun. Nasip işidir yaşamak hesap işi değil, bilmiyor musun?
Varlıkla imtihan edilen çoğu zaman anlamıyor ne yazık ki yokluk çekenin halinden… Hem durmadan halinden vaktinden şikayet ediyor, hem de öylesine alışmış ki nimetlere şükür aklından dahi geçmiyor. Ah burası aldatan dünya! Ey insan, yalnızca kendi yaşantını sorgula. Senin çocuk çocuk diye her karşılaştığında sorguladığın insan evlat hasretiyle yanıyor, senin işini, evliliğini sorguladığın insan çetin bir imtihandan geçiyor olabilir sakın unutma. Sadece kendi muhasebene yönel. Herkesin hayatı seninki gibi olmak zorunda değil. Sen sen ol haddi aşanlardan olma.
