Varmak Lazım

Yitip gidiyorum gecenin karanlığında.
Kalkıp bitmeyen bir yolda yürümek istiyorum.
Ezan sesini duyduğum ilk camiye koşmak istiyorum.
Yitirmiş kendimi henüz yirmilerim.
Otuza daha yakın artık kemiklerim.
Kar yağarken uslu usul dertlerimi dinliyorum.
Yaşamak artık sancılı,
Ne süslü tokaları var ne renkli elbiseleri.
Yaşamak;
Pamuk ipliğinde, ellerimde saklı.
Yitirmiş kendini güne kavuşmalarım.
Pencere önünde kardan adam hayallerim yitirmiş.
Lapa lapa yağan gönlümü temizlese yeter, diyorum.
Özgürlük gece bir saatte mecburen uyumalı.
Dünya telaşında bir sabah,
İnsan kendini unutmalı…
Yitirmiş kendini şen şakrak sözcüklerim.
Gülümselemelerim göz dalgınlıklarımla yer değişmiş.
Gündüzleri ayı beklemekle geçiyor ömrüm.
Geceleri bir ben kalıyorum bir de dualarım,
Kandırıyor kendimi de rüyalarım.
Tutmak lazım olanı, bilmek lazım değeri.
İnsan kaybolunca görüyor, yaşarken görmediği değeri.
Şimdi tüm çiçekler solabilir, ben henüz bu kadar gençken,
Kokusunu bilmediğim tonla çiçek varken…
Ne birine hasret ne birine doymuş,
Hepsinden bihaber göçüp gitmek lazım.