Yalnızlıkta buldum kendimi. Kendimi yeniden inşa etmek için yalnızlığa sığındım. Yaralarımı sarmam, toplanmam için bir kuytuydu benim için yalnızlık.
Tek tek affetmeye çalıştım mesela yıkıp geçenleri, affettim de. Ama anlatamadım; yaralanan benle affeden ben aynı değildim. Hayatımdan gidenler oldu, “İyi ki de.” dedim. Hayatımda kalanlara şükrettim ve de iyikim oldu. Öyle kalabalık yaşayamazdım da. Sürekli koşamam da zaten yitenlerin arkasından; el sallamak kâfi gelir her zaman. Bir yerlerde anılmak da yeter der, devam ederim. Biter öfkem, diner fırtınam; sağ kalırsan eğer yine denk geliriz bir yerde.
Yalnızlık bana iyi gelir. Terazinin hangi kefesi daha ağır, ölçüp biçerim. Sana gelmelerim mi ağır, benden gitmelerin mi, bakarım. Kendime gelirim ben yine. Kendime daha da sarılırım; bıraktığın boşluk nasıl olsa dolar. Bir yerden sonra esamesi bile okunmaz adının. Anmak bile yorucu gelir. Yalnızlığa alıştım çoktan.
Kimin için ne ifade ettiğimi kabuğuma çekilince gördüm. Kalanlara minnet, gidenlere selamet diledim.
Yalnızlığı hep kötü bellemişler. Deli bir zehir gibi dolaşır damarlarında. Bir yerden sonra da alışırsın; o zehir tatlı gelir sana. Boştan yere kırılmalar, anlaşılmamalar bitmiştir, bilirsin. Tatlı bir huzur çöker omuzlarına; pişmanlığın ağırlığından iyidir. Her yalnızlık ayrılıkla başlar. Her ayrılık yalnızlıkla bitmez ama. Kendine gelirsin, kendini bulursun, kimi zaman da dengini.
Baştan sona bir yalnızlık yaşadıysan eğer, kimse kıramaz kanadını bir daha, bilirsin. Yalnızlıktan korkmuyorsundur da artık. Aslında herkes, yalnızlığı seversin de onlardan vazgeçersin diye korkar. Bilirsin; alışkanlık beterdir hepsinden. Senden ötesi kalabalık gelir artık.
İşte, yalnızlık gibisi yoktur sonunda. Bir kendin, bir de içinde sakladığın benliğin vardır. “Benden öte, benden ziyade…” diyen şair, haklı gelir her zaman sana. Gerçekliğindir bu artık senin. “İçimde bir deli derya coşar da bilmezler.” dersin. Bilmezler her satırda nasıl sancıdığını. Yalnızlık gizler acıyan yerlerini, bilirsin.
Yalnızlığa sığındıkça da bütün suçu yüklersin ona. “Yalnızlıkta yaptım…” diye mırıldanırsın şarkıları ama bilirsin; sadece bundan değildir. İç ve dış etkenleri sıralamakla bitiremezsin…
Sonu yalnızlıktır her seferin, bilirsin. Her yol yine kendine çıkar sonunda. Her gemi de aynı limana demirlenir: Yalnızlık.
Kaçacak yerin kalmamıştır… Yalnızlık dışında. O yüzden sen de “Yalnızlıkta” bulursun kendini her defasında.
