İçimde tarifsiz derin sancı var,
Sanma tek başıma aşıyorum ben.
Melhem ellerinle gel, yarayı sar;
Sen açtın açalı, taşıyorum ben.
Karanlığın çeken bil ki dibiyim,
Yaşıyor hiç sanma ölü biriyim.
Üstüne kar yağmış dağlar gibiyim,
Soğuk gecelerde üşüyorum ben.
Sürgün mü edildim, bu ne kargaşa?
Sanki gidiyorum kanlı savaşa.
Önümde bir yolsun dikli yokuşa,
Bir hayal peşinde koşuyorum ben.
Faili meçhuldür duygularımın,
Katili sen miydin uykularımın?
İçimde oluşan korkularımın,
Umutsuzca aşkı yazıyorum ben.
Lokman da demiş ki bırakın onu,
Adı DERMANÎ’yken içi dert dolu.
Bilinmez ne olur acaba sonu,
Sensiz sığ sularda yüzüyorum ben.
