Birisi bizi değerli hissettirip, onaylayıcı hal ve hareketler gösterince, ne kadar da iyi hissederiz kendimizi. Bunun tersi olunca da diz boyu hüsran yaşarız. Oysa ki, bizi biz yapan ahlaki değerlerimiz, sorumluluklarımız, amaçlarımız ve hayallerimiz vardır. Ve biz bunlar üzerinde yoğunlaşıp, kendimizi yeterlilik konusunda tamamlayamazsak, başkalarından beklediğimiz onay ve değerlilik hareketleri ile tamamlama yoluna gideceğiz. Kendimizi tamamlanmış hissetmek için sürekli onay beklentisi içine gireceğiz.
İşte bunlar, bizim kendimizi geliştirme, tamamlama ve donatma konusunda yetersizliğimizden ileri gelmektedir. Kendimize ait amaçlarımızı düşünceden eyleme döküp, kendimizi tamamlamadığımız sürece etrafımızdan gelen onay ve değerli hissettirme davranışlarının beklentisi içinde olacağız. Bu da gösteriyor ki, etik duygu, düşünce ve davranışlarla kendimizi tamamladığımız zaman sorun çözülecek. Başkasının onay ve değer vermesi önemini yitirecek.
Ya sevgi beklentilerimize ne demeli? Birilerinin sevmesiyle yüreğimizin doyacağına ve tamamlanacağına inanmamız ne acı. Güneşin ışınları dört bir yana saçıldığında, kaynağından yansıyanları ayrı ayrı isimlendiremeyiz. Nasıl ki kaynağı güneş ise, her bir yansıyan da güneştir. Yer yer ayrı ayrı görünse de bir bütündür. Her biri kaynağını yansıtır. Ve dışarıdan ısıya, ışığa ihtiyaç duymazlar; çünkü kendisi ısı ve ışıktır.
İşte o zaman, Hak var gayrısı yok ise, sevginin kaynağı da o ise, bizler de özde bir isek, dışarıdan sevgi ihtiyacımız kalır mı? Kendimizi bir bedenden ve zihinden ibaret sayıp, dışarıdan sevgi ve onay beklentisi içine giriyoruz. Oysa ki, sevgi bizde ve her şeyimizle Hak tarafından onaylanmış bir şekilde gönderildik. Tek yapmanız gereken şey, kendimize ait farkındalık oluşturmaktır. Bütünden ayrı olmadığımızı ve saf sevgi olduğumuzu fark ettiğimiz zaman, sevgi ve onaya hiç de ihtiyacımızın kalmadığını göreceğiz.
