Bazen anlatamaz insan kendini ve içinde kopan fırtınaları. Bazen de anlaşılmaz, ne kadar anlatsa da içini. Çünkü insanlar işlerine geldiği gibi anlar, işlerine gelince sever.
Bazen sığamaz insan ne kabına ne dünyaya. İçinde bir derya deniz coşar ama taşamaz. Ket vurmuştur zamanın birinde kendine çünkü. Sınırları bellidir ve aşamaz.
Bazen kalabalıktır kafası. Susmaz, yer bitirir aklındaki insanı. Ne yapacağını da ne istediğini de bilmiyordur çünkü. Kararsızlık abidesi gibi dolaşır etrafta ama bir yere sapamaz.
Bazen de aksi gibi yalnızdır. Durulmuştur aklının köşeleri. Kendini ve kendi içindeki şarkıyı dinlemek ister. Kendi içini bilmeyen hiçbir savaşta galip gelemez çünkü. Kendi kabuğuna çekilir sessiz sedasız.
Bazen dolu dizgin yaşar insan. Dur durak bilmeden. Vaktinde yetişmek ister kalkan gemiye. Ulaşmak ister hedeflerine çünkü. Hiç kimse koşmadan o limana erişemez.
Bazen de hantallaşır insan. Durup bir köşede bakmak ister kendine. Hayatın neresindeyim diye tartar kendini. Bilmek ister çünkü ne kadar yol kat ettiğini. Başta mı sonda mı görür.
Bazen çoğalır sevgiyle. Etrafı pamuklarla sarınsın ister. Sevildikçe dünyası güzelleşir. Dünya başka görünür gözüne. Başka biri olur çünkü. Dünya döner, kendisi değişir.
Bazen de azalır ihmalle. Ne dert anlatabilir ne anlayanı olur. Çıkmaz sesi, kesilir nefesi. Susar sonra. Nafile çabalar bunlar bilir çünkü. Her şey değerini bilenin yanında kıymetlidir.
Bazen kuş uçuşu bakar dünyaya insan. Bütün dağları kendinin sanır. Bütün gökyüzü onun sahasıdır. Dünyayı küçük görecek kadar kibirlidir çünkü. Kendi küçüklüğünü bilmez uçar.
Bazen de bulmuştur dibini dünyanın. Nankörlüğü görmüştür. Riyakarlığın kolaylığına şaşırmıştır. İnsanların kötü olabileceğini de anlamıştır sonunda çünkü. Bir daha güvenmez kendinden başkasına.
Bazen de o kadar çok bazeni olur ki zamanın içinde yitip gitmiştir. Çoğalmıştır bazenler o şarkıdaki gibi. Çok duymuştur, çok söylemiştir. Anlayan olursa ne ala demiştir çünkü. Bazı bazı bazenlere takılır gider…
