Birebir aynı duygu ile yaşayamıyor insan. Çoğu zaman karmaşık duygu karması yaşıyor. Belki de olması gereken budur. Ya da aslında olmaması gerekip de yaşaması gerekiyor.
Zaman, geçen bir kavramdan ziyade, ömürden geçen bir parça olmakla beraber, olan yaraların da kapanmasıdır. Her oluşan yara da ömürden kopan bir oluşumdur.
Kendi içinde gidip gelmelerle geçiyor bazen günler. İçinde esen fırtınalara kapılıp gidiliyor… Çözümden yoksundur bu sessiz istila.
Taş yığınları arasında ruhunu dondurup durmuşlar sanki. Sağ ve soluna belirli ağrılar giriyor. Baştan ayağa nutku kesiliyor. Çıkamıyor sesi insanın.
En dibinde bakıyor hayata. Yalpalıyor dört bir yandan. Her bölgeyi esir ediyor. Düşene bir el kalkmıyor…
Bir dermanı yoktur yalnızlığın, bazılarına hiç yoktur. Alışmıştır insan. Yeteri kadar kaplamıştır her yerini. Vazgeçemiyor insan. Vazgeçmek de istemiyor. Yaşar Kemal’in dediği gibi, “Tanrı kimsenin başına vermesin böyle bir yalnızlığı…” Lakin verince de vazgeçemiyor insan…
Koca bir dağ kadar heybetli, bir o kadar da kalabalıkta gürültüsü en çok olan oluyorsun. Her şeyin çözümü, her işin başı oluyorsun; lakin en çok da kendine yetişemiyorsun. Hep geç kalıyorsun kendine. Dönüp kendine baktığın zaman tanıyamıyorsun kendini.
Koca şehir boğuyor seni. Çıktığın her sokak çıkmaza giriyor. Gitmek istiyorsun… Gidemeyeceğini biliyorsun… Geceye sığınıyorsun, gündüz yaşanmışlıkların kursağında kalıyor. Olduğun yerde geceye ayak uydurup siyaha bürünüyorsun…
Diline ve ayaklarına kelepçe bağlıyorlar. Sıkı sıkı kapatıyorlar. En çok da bu zoruna gidiyor. Konuşmak istiyorsun, delice bağırmak ve hiç susmamak istiyorsun…
Sigara dumanı bedenini sararken dalıp gidiyorsun. Boğuluyorsun… Söndürmek istemiyorsun. Her üflemeye pay çıkarıyorsun. Zehirleniyorsun…
Yaşama dört elle sarılıyorsun. Mecbur oluyorsun. Gözyaşını kimse söndürmeyince kendin kuruluyorsun…
