İşte mesele sadece sevmek değildi.Eğer sevmek ise her şekilde sevmeye devam ediyor insan ve sevmekten yorulmuyor.
İnsanı yoran, tek taraflı çaba…
Sevdiğini söylüyor ve köşeye çekilip sadece izliyor. Umutlanıyorsun çünkü onun da seni sevdiğini biliyorsun ve “öyleyse bitmeyelim “ düşüncesi seni senden edecek büyük bir çaba kaosuna sürüklüyor. İki tarafın sadece seviyor olması bir ilişkiyi devam ettirecek yeterlilikte değil. İki taraflı çaba, emek yoksa bir zaman sonra yük sanırsın, sevdayı da…
Ben tek başıma ikimiz için çabalarken yoruldum, severken değil. Mesele sevmekse her şekilde sever, insan. Tek taraflı sevda olmaz derler ama olur. O bile olur!
Seni sevmeyeni seversin;
Bazen aklının bir köşesinde,
Bazen kalbinin kucağında…
Uzaktan seversin;
Seven için aşılır her yol, her uzak yakın olur ama. Mesafe yol değil ki, kendisi. Aşamıyorsun kendisini. Aşabilmeyi başarabilsen sevmeyi aşacaksın belki de…
Yazdıkların da seversin;
Herkes okur ama sen ona yakmışsındır, kaleminin mürekkebini.
Ve baktıklarında seversin;
Baktıkların, görmek istediğin olur.
Zor değil ki!
Bir mavilik yetmez mi seven için? Gökyüzüne bakınca seven gözler, göremez mi sanıyorsun gökyüzünün derinliklerine daldıkça sevdiğini…
Seversin işte ne olursa olsun seversin ama iki seven yürekten sadece bir yürek her şeyi sırtlamaya çalışırsa altında ezilir.
Sanılmasın ki ezildi diye sevgisi yanlıştı. Sevdası yanlış değildi, çabası ağırdı…
“Benim çabama lafım yok. Sonuna kadar mücadele etmiş olmaktan gurur duyuyorum ve vicdanım çok rahat. Benim lafım, kızgınlığım, kırgınlığım, ben bizden vazgeçmemek için çaba gösterirken, bana beni sevdiğini söylemek dışında hiçbir şey yapmamana…
Yetmedi bak görüyor musun?
Sandığın gibi sadece beni seviyor olman ikimizi, bir yapmaya yetmedi. Ben de tek başıma bize yetemedim. Gördün mü tek başıma bize yetemediğimi? Gördüğünü bile sanmıyorum.
Sen koca çabamı görmedin,
Yetemediğimi mi göreceksin…?
Hiç sanmıyorum, Bay Seven…”
