Uykumda bir kraldım, ama bir hiçim uyandığımda… (Shakespeare)
Her uyanış içinde bir şükür etme isteği barındırır. Her uyandığında şükür etme sebeplerin artar.
Uyanmak bir tek gözlerini Güneş’in şafaklarına açmak değil, bir de iç dünyana, özüne uyanmaktır, yeniden doğmaktır, iç dünyana gözlerini yeniden açmaktır. Uyanmak fark etmektir; hala hayatta kaldığına, Güneş’in şafakları gözlerine değdiğinde ne kadar şanslı olduğuna, yine güzel ve yeni bir güne göz açtığına, yakında ya da uzakta olmaksızın bütün sevdiklerine sarılmak şansı olduğuna, onları sevdiğine, ne kadar değerli insanlara sahip olduğuna ve yeniden mücevher gibi yeni arkadaşlıklar edindiğine, yine harekette olacağına yani yaşayacağına, nefes alacağına, nefes alma hakkının doğduğuna şükür etmektir. Gerçekten fark ettiğimizde ne kadar şanslı olduğumuzu görürüz.
Bir de fikirlerde uyanmak var. Bildiğin bir manaya farklı açıdan bakmak, ona uyanmak var. Bu fark edişler insanı derinleştiriyor, içselleşiyorsun istemsizce…
Fark etmede derinleştikçe başkaları tarafından fark edilmemeyi tercih ediyorsun, içine kapanıyor, ne kadar değerli biri olduğunu bildiğin halde Allah’ın büyüklüğünü idrak ettiğinde küçülüyorsun… Çünkü yalnız bu şekilde ne kadar küçük olduğunu seziyorsun, mantığının kapattığı basiret perdesini açıyorsun. Çünkü marifet ne kadar “küçülebildiğindedir”… Su misali… Her zaman küçük ve derin bir kapta saklanabilir. Bu suyun kaba içselleşmesidir; çok olduğu zaman küçük ama derin kaba sığabilir… Az olduğu zaman ise her kaba sığar, az ya da çok olmaksızın her şekle ayak uydurur lakin su olduğunu da hatırlatır…
Uyanış beynin ve kalbin kaldıraç noktasıdır. Çünkü birçok uyanış mantıkla açıklanmıyor. Hâlihazırda beynin ürettiği mantığın açıklayamayacağı birçok konu var. Ama kalbin düşündüğü, ortaya çıkardığı mantık öyle mi? Çoğu zaman kalbinle düşündüğün şey mantıksız olsa da gerçek olabiliyor. Çünkü bu düşünce Allah’ın bize üflediği ruhtan gelir…
