Ben sana mecburdum.
Sen de bunu biliyordun.
Siyah beyaz bir dünyada gökkuşağı gibiydin.
Aynaya bakabilmek için renklerine ihtiyacım vardı. Pencereden süzülür gibi usulca, ışıkta uçuşan toz zerreleri gibi çılgınca, ama inadına benliğimi sarmanın telaşında, inadına akıllıca girdin dünyama.
Siyah beyaz bir filmde pencerenin önünde oturan şiir gibiydin.
Kadim zamanlarda tılsımlı cümlelerle yazılmış, boşluğa bırakılmış bir şiir gibi. Bulunmayı beklemiyor gibi dalgın, ama inadına gösterişli, inadına aydınlıktı yüzün.
Dağılmış bir denizi deniz fenerinden daha iyi ne toparlayabilir ki? Öyle göz kırpıyordun uzaktan, kimsesizlik okyanusunda kaybolmuş ruhuma.
Karadut topluyordum kara gecelerimden. Işıkları benim için yanan bir şehrin tanıdık sokaklarında yürümeden önce, yüzünün okyanusunda kaybolmuş yitik bir gemiydim, ayrılamıyordum seyir defterinden.
Kurtların kemirdiği, zamanın erittiği bir mektuptum sonra. Yazısı tılsımlı, mürekkebi kandan.
Unutulmuştum bir köşede. Haberin bile olmazdı posta kutularından.
Aynaya bakmayan yüzündüm. Ağlamaklı bir çocuk dökülürdü gözlerinden.
Baktığın bulut yağmur, attığın adım deprem. Dudağındaki titreme dünyayı oynatırdı yerinden.
Hiç yazılmayacak bir şiirdim ben. Kaçamaz, kurtulamazdım dizelerinden.
İstanbul’u anlatan bütün şiirleri yazdım ben. İçinde Ankara olan her şiiri sevdim.
Ben aşkın buzul çağından geldim. Donmayı da bilirim, çözülmeyi de.
Korkutmuyordu beni ne sert bakışın, ne haykıran yüzün, ne de sessizce gidişin.
Yüreğime yıldırımlar düşürsen de ateşle işlenmez aşkın metali. Korkum yoktu artık cehenneminden.
Ben sana mecburdum.
Sen de bunun farkındaydın.
Ve bütün galipler gibi gitmeyi seçtin.
Ne kadar anlamsız gelse de anlamayı öğrenirim belki ağlarken duyduğum kelimelerden.
Anladım, yalnızlıkmış bağlanmanın diyeti.
Ağladım, gözyaşıyla ödeniyor her sorunun bedeli.
Ağlarken, yürürken uzağına sessiz ve derinden, sen kendi rüyana yol ver.
Fark etmezsin, ben sessizce düşerim ellerinden.
