Karanlığın ardından doğar elbet sabahlar,
Sabırla yoğrulunca unutulur eyvahlar.
Yüreği yakan yangın küle döner de bir gün,
Tebessüme yer açar çekilen tüm o ahlar.
Coşkun akan nehirler durgunlaşır zamanla,
Bahar yine müjdelenir eriyen karla, dumanla.
Gönüldeki bu sızı sonsuza dek sürmez ya,
Karanlıklar aydınlanır sevdayla, inançla.
Mevsimler gelip geçer, dertler yolcu gibidir,
Sabırla bekleyen yürek umuda dümencidir.
Aşkla çarpan bir sine pes etmez hiç hazana,
Ufuktan doğan ışık çilenin hediyesidir.
Kader deyip pes etmeden sarılmalı umuda,
Vuslat türküsü yankılanır elbet bu dağda.
Dualar kabul olur, sisler dağılır bir gün,
Bütün acılar unutulur, gül açar bu bağda.
