Bir yazar günde kaç kelime yazmalıdır? Bin? İki bin?
Konuşurken bile bazen zorlandığımız anlar oluyor. Aynı kelimeleri tekrarlıyor, araya birkaç nida sıkıştırıp karşımızdakine anlatacaklarımızı toparlamaya çalışıyoruz. Peki ya yazarken? Klavyenin başına oturduğumuzda da aynı şeyleri yaşıyorsak ne olacak?
Yazar tıkanıklığı diye bir şeyin olduğunu ancak yazar olunca anlıyor insan.
Bunun pek çok nedeni var. Bazen hep aynı şeyleri yazdığını düşünüyor, farklı bir şeyler bulabilmek için zihnini zorluyorsun. Önündeki boş sayfaya dalıp gittiğim oluyor dakikalarca. Bazen de günler geçiyor, tek bir kelime bile yazamıyorsun. Mükemmel bir cümle kurma çabası, insanın yazma isteğinin önüne geçebiliyor.
Bir de işin başka bir tarafı var. Yazdıklarının okunmadığını, yeterince ilgi görmediğini düşünmeye başladığında kendi kendine sorular sormaktan yeni bir şey üretemiyorsun.
Neden kimse okumuyor? Acaba beğendiler mi? Yazdıklarım birilerine ulaşıyor mu? Ya da daha dünyevi bir soru: Bu ayın sonunu nasıl getireceğim?
Sonuçta yapılan işin temelinde hayal gücü ve üretim var. Hammadde ise bilgi birikiminin yanı sıra duygular, yaşanmışlıklar ve gözlemler elbette.
Ferhan Şensoy’un ustası Haldun Taner hakkında anlattığı bir anıyı izlemiştim. Taner, daktilosunun başına geçip günde yirmi sayfa yazabiliyormuş. Şensoy da bir gün kendisine bu kadar çok yazacak şeyi nereden bulduğunu sormuş. Aldığı cevap oldukça sade: “Ne yaşıyorsam, ne görüyorsam yazıyorum işte…”
Düşünsenize, günde yirmi sayfa! İnsan ister istemez nereden buluyor bu kadar malzemeyi diye soruyor. Oysa cevap belki de hepimizin gözünün önünde. Hayatın kendisi.
Şensoy’un bu sohbetinde dikkatimi çeken bir başka nokta da yazarlığın bir meslek olarak ele alınmasıydı. Bir işi meslek edinmişseniz hakkını vermeniz gerekir. Sabah mesaiye başlar gibi daktilonun ya da bilgisayarın başına geçmeli, diğer emek veren insanlar gibi günün yedi sekiz saatini bu işe ayırmalısınız. Elbette her gün aynı verimlilikte çalışmak mümkün değil. Ama çalışmaya devam etmek de işin bir parçası.
Düşünüyorum da gerçekten el elden her zaman üstün. Birinin göremediğini diğeri görebiliyor. Çünkü herkes hayata kendi bulunduğu yerden bakıyor. Bazen yanında duruyor, bazen karşında. Aynı olayı farklı birinin gözünden dinlediğinde senin hiç fark etmediğin ayrıntılar ortaya çıkabiliyor.
Belki de bugünkü yalnızlığımız üretimimizi de olumsuz etkiliyor dostlar. Kendi düşüncelerimizle baş başa kalıyor, aynı konuları kendi kendimize tekrar tekrar değerlendiriyoruz. Oysa insanın zihni biraz da başkalarıyla temas ettikçe genişliyor.
Yazar dediğin insan içine karışmalı. Başka yaşamları tanımalı, farklı insanlarla konuşmalı, onların hikâyelerine kulak vermeli. Her şeyi bizzat yaşaması mümkün değil elbette. Bazen bir sohbetten, bazen tesadüfen duyduğu bir cümleden, bazen de sokakta karşılaştığı bir manzaradan koca bir hikâye çıkarabilir.
Eskiden komşuluk ilişkileri çok farklıydı. Neredeyse her akşam birinin evinde toplanılırdı. İnsanların her gün onca konuşacak şeyi nereden bulduğuna şaşırırdım. Üstelik gün içinde de çoğu zaman birlikteydiler. Yaşananlar ortaktı ama herkesin anlatacak başka bir şeyi vardı. Birinin anlattığına diğeri kendi anısını ekler, derken sıradan bir akşam saatler süren bir sohbete dönüşürdü.
Belki de özlediğimiz yalnızca o komşuluklar değil, birbirimizi dinlemeye, anlatmaya ve paylaşmaya ayırdığımız zamanlardır.
Sanırım kendi kendime yaptığım bu beyin egzersizinin sonunda sorunumun çözümünü de bulmuş olabilirim.
Yazamıyorum, tıkandım dediğim anda bile klavyenin başına oturmaya devam edersem bir şeyler ortaya çıkıyor. Nitekim şimdi de öyle oldu. Başlangıçta ne yazacağımı bilemezken dört yüz, beş yüz kelimeyi bulmuşum bile.
Belki de bir yazarın her gün bin ya da iki bin kelime yazması gerekmiyordur. Bazen önemli olan, anlatacak bir şey bulamadığını düşündüğü günlerde bile masanın başına oturabilmektir. Çünkü yazmak yalnızca kelimeleri yan yana getirmek değil, insanın kendisiyle ve dünyayla kurduğu bağı da canlı tutmasıdır.
Günün sonunda yaptığım şey, bir şekilde duygu ve düşüncelerimi paylaşmak dostlar. Yazdıklarımın birilerine ulaşması, onların da kendi düşüncelerinden bir şeyler eklemesi ne güzel olur.
Paylaşmak güzeldir. Çünkü paylaştıkça, dinledikçe ve birbirimizin hayatına dokundukça anlatacak çok daha fazla şeyimiz oluyor.
Sevgiyle kalın…
