Şu sıra bütün çabam kırgın, bütün bedenim yorgun. Geceleri çaresizlikten ölecek gibi hissedip gündüzleri vakti geç etmekten başka yaptığım hiçbir şey yok. Bu bir yas süreci gibi. İçimde çok derin bir yerde büyüttüğüm bir şey öldü. Sanki en sevdiğim bir şeye uzunca bir veda ettim. İsyan etmemek için mücadele veriyorum. Her gün umutla uyanabilmek adına ağlayarak uyuyakalıyorum. Böyle olması gerekti ki böyle oldu. Çabalamak yetmiyor, insanın biraz da bahtı olacak demek geçiyor içimden. Sonra kendi kendime ‘Bahtı yazanın da vardır bir bildiği, bahtı yazan bilmez mi kulunun çaresizliğini?’ diyorum. Allah’ın planlaması bizimkinden güzeldir. Biz sadece yolu görürüz, yolun sonunu bilen O’dur. Bugün ağladığımız şeye gün gelir şükrederiz. Biliyorum. Hep böyle oldu. Ne zaman günlerce süren bir acı yaşasam ‘Öyle de olabilirdi, öyle olsa daha mı iyiydi?’ dediğim günler geldi.
Bunca çabanın yok olduğunu görmek beni hiç bilmediğim bir savaşın ortasında bıraktı. Günden güne kendimle olan savaşımı da yitiriyor gibi hissediyorum. Bir ağaç olsam şu anda bütün dallarım kırık olurdu. Gövdeme sığamazdım. Boynu büküldü hayallerimin. Çocukken hiç şeker yememiş gibi tadı tuzu da yok ağzımın. Bu nasıl anlatılır bilmiyorum. Açıkçası anlatmak istiyorum. Ağlayarak, bağırarak, susarak, bakarak… Bu defa her şekilde yansıtmak istiyorum bu sızıyı. Birisi de beni anlasın istiyorum. Birisi gözüme baksın ve mahcupluğumu görsün istiyorum. Arka planda nelerle savaştığımı anlasın istiyorum. Bu sene kendimin en güçlü hâliyle tanıştım. Yittim dediğim her an kalkıp baştan başlıyorum. Zorlanıyorum. Çok zorlanıyorum. Yaşamak buysa eğer beceremiyorum da. Üstelik yaşayamıyorum da.
Eğer yeniden başlama imkânım olsaydı, sadece kendime odaklanırdım. Başka hayaller kurardım. Kendi yolumdan apayrı bir şeye odaklanırdım. Bu beni yıpratan her şeyden vazgeçmiş hâlimle tanışırdım. İçimde bu umutları, bu hevesleri büyütmeseydim…
İnsanın bir kere aklına düştü mü… İllet gibi bir şey bu yaşamak işleri.
Yaşamak kirli bir iş,
Gökyüzüne bakamıyor insan her daim,
Nefes almak almamaktan daha zor kimi zaman.
Kalmak gitmeden yapılmıyor bazen.
Umut her daim ensede,
Yeis kapıda zemheri.
Varmak da olmasa bir yere
İnsan kalamıyor şu hengâmede temelli…
Yaşamak kirli bir iş,
Yaşamak bir namlunun ucunda…
Yaşamak bir havada, bir karada.
Yaşamak onurlu his al bayrağın altında…
Kaç gecedir içimde dalgalanıyor hüzünle
İnsan göğsünde taşıdığıyla yaşlanabilse…
















