Kayıplar ve Umutlar

Hayat; kayıpların ve umutların dolu olduğu bir kapalı kutu.

Gelecek bilinmezlerde dolu ve bilinmezler bazen iyi, bazen kötü gelir insana.

Bazen karanlığın ortasında kalırsın çaresizce, bazen gün ışığı yıkar yüzünü günün her saatinde.

Kimseyi görmek istemezsin bazen, bazen de kalabalıkların arasında kaybolup gitmek derdini kederini böyle unutmak.

Öyle daralır ki insan, umudu yanan bir ormanda kalmış gibidir.

Sanki asla hiçbir şey düzelmeyecek gibi… Her şey bitmiş, hayat durmuş gibidir ama aslında vardır bir ışık hala.

Yandığı koca ormanın ışığındadır umut, gizlenmiştir; yanarken bile bir yol açıp aydınlatmayı bilir, umut tükenmez hiçbir zaman.

Çok karanlık günler yaşıyoruz, doğa bize biriktirdiği kini kusuyor sanki.

Bıkmış bizden yaptığımız yanlışlardan sanki.

Kendine yaptıklarımızı bırakmış bir yana da, birbirimize yaptıklarımıza kızmış sanki.

Dünya küçülmüş ve sığamıyoruz sanki.

Doğa deyin, Yaratıcı deyin, ne derseniz deyin bize bir mesaj var; O da deprem ile sanki bize, şimdi bir olun artık, ayrılıkları unutun, umutlarınıza tutunun, acılardan bir umut ağacı yeşertin karanlığınıza ışık olsun diyor.

Yaptığımız hataları alalım karşımıza bir daha yapmayacağız diye söz verelim.

Suçlu aramaktan vazgeçelim. En büyük suçlu biziz, yanlışlara ses çıkaramayan biz.

Depreme karşı hep hazırlıklı olabilmeyi becereceğimize, kayıplarımızı unutmadan umudumuzu yitirmeden geleceğe güvenle bakalım.

Hiçbir afet, insan sebepli kimseyi bizden alamayacak diyerek; artık üzerimize düşeni yapalım.

Kayıplarımızı ruhu şad olsun ele ele verelim, yeniden sevelim birbirimizi, yaralarımızı sarıp kayıplarımızı analım.

Bu kez hayat umutla güzelleşecek diye ümit edelim.