Uyandı yine insanlar, ben, şehir ve dünya, geceden sonraki sabaha. Yükseldikçe yükseldi güneş ve aydınlandıkça aydınlandı gün. Kuşlar cıvıldadı, tabiat uyandı, çocuklar oynaştı, hayvanlar yemek için koyuldu yola ve insanlar kalkıp işe. Hayat işte! Her şey kaldığı yerden devam etti. Şöyle durup bir uzaktan baktım, gördüm, inceledim. Sonra uzunca düşündüm; bazen düşündüklerimi, bazen düşünemediklerimi, gördüklerimi, duyduklarımı, hissettiklerimi. Sorguladım durdum bütün bunları. Kafamın ve kalbimin içi birer dünya; çatışma, kaza, kaos, savaş, kavga, barış, mutluluk, hüzün, acı, sevgi, aşk, nefret ve daha bir sürü şey, hepsi bir arada ve aynı cephede savaş halinde. Bazen bir karmaşa, bazen bir durgunluk, bazen puslu bir hava, bazen de berrak kafamın ve kalbimin içi. Duygu ve düşüncelerim bir savaş halinde kendi aralarında. Galibiyet, mağlubiyet iç içe. Tam “çözdüm.” derken her şey karışıp dağılıyor; bazen tam “dağıldı, bozuldu.” derken her şey toparlanıp bir çözüme kavuşuyor. Net ve kesin bir durum ve sonuç yok bende; bir şeyler oluyor zihnimde, ruhumda ve bedenimde. Kafam davul, kalbim karmaşa, bedenim ve ruhum birbiriyle savaşta; karmaşığım, hem de çok karmaşık. İhtiyacım var netliğe, huzurlu bir kalbe ve sağduyulu bir akla. Yoksa çözemem, çözülmez, yönetemem bu krizi; kalır derinden o yaralayıcı izi. Neden, neden hayat bu kadar uğraşıp yoruyor bizi? Yaşıyoruz diye onu borçlu bulup borcunu mu ödetiyor bize? Soruyorum, sorguluyorum; ona, buna, kendime. Çıkamıyorum bir türlü içinden ve kalıyorum içinde bu hâlin. Kafa karışık, kalp yorgun ve ben karmaşık. İnanın, bu hâl durmuyor bende şık. Kirlenmiş, çirkinleşmiş hissediyorum bu çıkılmaz durumun içinde. Bilmem neden oldu ki bu durum bende? Yaşadıklarım, yaşattıklarım, iyiliklerim, kötülüklerim, acı ve sevinçlerim, aşk ve nefretlerim ve daha çok şeyin birbirine karışması, çalışıp savaşması, bazen barışıp küs olması gibi durumlardan mı ileri geliyor acaba? Hayat ne alıyor ve ne vaat ediyor bize?
Hayatı ya yanlış yaşıyorum ya da yanlış yerde.
Çevrem, insanlar yanlış. Dostlar düşman, düşmanlar dost mu olmalıydı yoksa? Yaptığım tercihler mi yanlış veya doğru? Her şey doğru da ben mi yanlışım, yoksa her şey yanlış ben mi doğruyum? Beni bu karmaşıklığın içine sokan şey bu tutarsızlık mı yoksa? Ya da bu da mı yanlış bir düşünce, doğru olan yerde? Veya doğru düşünce ama yanlış yerde miyim? Bilemedim, bilemiyorum.
En çok da bu belirsizlik yoruyor ve karmaşıklığa, karışıklığa sebep oluyor. Ne yaparsam yapayım hiçbir şey çözüm sunmuyor. Duygu ve düşüncelerim beni yanıltıyor. Kafam, kalbim ve içim hep karışıyor.
Gerçekten soruyorum kendime:
“BENDE NELER OLUYOR?”
