Hatırlar mısınız, eskiden 1 yaşını dolduran çocukları farklı bir şekilde severdik. Önce yana doğru dönmeler, sonra emeklemeler, daha sonra kanepelere tutunarak ayakta durma faslı ve en son yürüme. Daha sonraki evrelerde sizin geliştirici aktiviteler, abaküsler, akıl oyunları… Cümle kırmaya başlayan ve sorulan sorulara mantıklı cevaplar vermeye başlayan çocuklara masal ve hikâye kitapları sesli olarak okunurdu. Çocuklara küçük yaşta kitap okuma alışkanlığı verilirdi.
Şimdi mi? Daha 1 yaşını doldurmadan çocuklar, çizgi film ile sakinleşmeleri açısından televizyona doğru yatırılır ve her ağlama sesinde ağzına emzik verilir. Televizyonlardaki hızlı ekranlar ile zihinleri, bir maymunun daldan dala atlaması gibi sürekli komut değiştirir. Asıl master zamanı, 1 yaşını doldurduktan sonra akıllı telefon ile tanışma zamanları olur. Önce küçük telefon ekranında çizgi filmler açılır, yine çocukların sakinleşmesi sağlanır. Sonra da çizgi film faslı başarılı bir şekilde çocuğun zihnine kazındıktan sonra ilk oyunlar yüklenmeye başlar. İşte o andan itibaren; aradığınız kişi, sanal âlemin zararlı kollarında çırpınmaya başlar. Dakikalar saatleri kovalamaya devam eder ve çocuğunuzun eline yapışan telefonu ondan uzaklaştırmak çok zor bir durum hâline gelir. Elinden telefon alınan çocuk asabileşir, stresli bir kişilik kazanır. Telefon artık çocuk ile aile arasındaki en tehlikeli nesne durumuna gelir. Çocuk büyüdükçe telefon hafızası, birden fazla oyunun hâkimiyetine girer. Artık telefon oyunları kaldıramaz duruma gelir ve çocuğa üst model telefon alma zamanı gelmiştir. İşte o andan itibaren, sosyal medya denen illetten bağımlısı olan çocukların aile kopuklukları başlar. Aileye ilk karşı gelmeler, evi terk etmeler…
Artık “Dandini dandini” ninnilerinin yerini rap şarkıları, masal kitaplarının yerini sosyal medyanın pembe dünyası aldı. İşte o andan beri, geleceğimiz olan çocuklarımız kapsama alanı dışında kaldı…
