Engel Sizsiniz

Zannetme ki dünya engelliye dar…
ENGEL SİZSİNİZ, derken diyeceklerim var.
Sen; ayakkabım eskimiş diye üzülürken,
Ayakları olmayan ben, neylesin?
Sen, yanı başında cennetini görmezken,
Anne kokusuyla avunan ben, neylesin?
Papatyalara basıp geçmek neyin nesi?
Eğilip gül koklayamayan ben, neylesin?
Kalabalık içinde insanlar yapayalnız,
Babasını kucaklayamayan ben, neylesin?
Sen, yürümekten usanıp şikayet ederken yollardan,
Yıllarca yatakla sırdaş olan ben, neylesin?
Parktaki salıncağı, kaydırağı beğenme!
Tekerlekli sandalyeden parkı seyreden ben, neylesin?
Duymadın değil mi bahçendeki kuş seslerinin ahengini,
Bir kanarya sesine hasret kalan ben, neylesin?
Pencerene yağmur damlaları vurur, yıl boyu,
Oturmaya devam et, görme, duyma, hissetme!
Bir damla yağmura dokunamayan ben, neylesin?
Tatlı bir kelamı çok görür insanlar,
Bir cümle kurmaya hasret ben, neylesin?
Minarelerden arşa yükselirken nağme nağme ezan,
Kulak kesilip dinleyemeyen ben, neylesin?
Bil, kalem tutup yazan ellerinin kıymetini,
Duygu yüklü bir mektupla,
Annesini sevdiremeyen ben, neylesin?
Bülbüller güle şarkılar söylerken,
Neşeyle eşlik edersin ya ya sen,
Tercümansız kelimeye dökülemeyen sessiz ben, neylesin?
Öyle bir anlat ki resmetmedeyim dünyanın güzelliklerini,
Çiçekleri rengarenk boyayamayan ben, neylesin?
Ben, sessiz çığlığın sesi;
Engel sizsiniz diye sonlandırıyor sözlerini.
Engel biziz biz,
Tutar ama hissetmez bizim ellerimiz,
Bakarız ama görmeyiz,
Darılmış mıdır acaba yılda bir gördükleriniz?
Duyup, hiç yokmuşçasına adımlayan,
Sesin nerden geldiğine aldırmayanlara serzenişimiz,
Sevgi engelsizken,
Sevgiye engel kalp neylesin?
ENGEL SİZSİNİZ, anlatamayan ben, neylesin?