Hazan mevsiminde açmaz mı çiçekler?
Güller, güneşin doğuşunu hasretle bekler.
Yar, hüznüm boğar beni kederden,
Huzur sendedir, gel uzak eyleme benden.
Gökyüzü karanlık, ben ise suskun,
Yüreğim hüzünlü, bedenim ise yorgun.
Bir yaprak gibi dalımdan koptum,
Kayboluşun içinde şimdi kendimi buldum.
Farklı sevdim papatyaları yolmadan,
Gülleri dikenlerinden koparmadan.
Ama öyle değilmiş en sevdiklerim,
Yaraladı kalbimi hem de hiç korkmadan.
Gökyüzüne bakıyorum, hüzünlü yüzüm.
Yine bir eylül ayı maziye silgi çeker.
Hasret duvarını yıkar yağan yağmurlar,
Açılan ellerimizle kabul olsun dualar.
