Bir kalbe dokunabildiğimiz kadar insan, kendimiz için istediğimizi bir başkası için de istediğimiz kadar iyiysek, empatiyi rafa kaldıran bir kalp nereye kadar katılaşmadan kendini koruyabilir?
Yüreğimizdeki, zihnimizdeki taşları bize hitap etmeyene silah olarak değil, merhamet ve şefkatimizi o taşlardan inşa ettiğimiz sağlam kalelerde muhafaza etmek için değerlendirdiğimiz sürece level atlayacak insanlığımız. Ki, ne menfaat, ne nefis, ne kin ne de başka hasletler eritemesin. Ve dahi ahsen-i takvimimize zarar getiremesin.
Bir yaprak gibi sararıp ömürden düşmeden, bir yüzde tebessüm, bir gönülde dua olmak zor olamasa gerek. En son kimin bamteline dokunabildik, kimin karanlığına koştuk? Öyle ya, ışığı herkes sever; mühim olan karanlıktan kaçmamak!
Sevgi bu cümlede saklı. Sevdiğinin karanlığına ışık yakabiliyorsan, bu gerçek sevgidir. Karanlığın ortasında bırakıp gitmek değildir. Bir yaraya şifa olmak, bir gözyaşına mendil, belki bir ömür vefa.
Son kullanma tarihi mi geçti iyi niyetimizin? Nedir bu her cümlenin altında başka anlam arama merakımız?
Sanata (!) dönüştürdüğümüz ironilerin muhatabı kim? Savaşımız bizim gibi düşünmeyenlere mi, yoksa kendimizle mi? Kazananı olmayacak bir savaşın içine girmenin, safiyane duyguların katili olmanın lüzumu var mı? Nedir bu hasedi fethetme arzusu?
İçimizde çözemediğimiz soruların cevabı aklımızı mı ilgilendiriyor, duygularımızı mı? Önce bundan bir emin olalım! Duyguları harekete geçiren cevapları aklımıza yöneltirsek, arka plana itip bastırdığımız her duygu bir gün öfke olarak dikilir karşımıza. Bir gün gelip sınır koyduklarımızı aklımız ihlal ettiğinde, çatışmanın ortasında kalakalır kalbimiz.
Kimin eseri, ayarlarıyla oynanmış kalp? Sevgi formatı için ne lazım gelir, sahi? Sevgiden öte sevgisizlik, kalbin kıyameti!
Baş edemediğimiz duyguları bastıracak alternatif duygular arayışında mağlup olmamak, yeni duyguların bize acı veren duygulardan güçlü olmasına bağlı! Aksi halde acılarımızın mağlubu oluruz.
Potansiyelimize set çeken her şey, başarımızın prangasıdır. Buna akıl da dahil. Zincirleri kıracak tek şey cesaret. Bu ise kalbin hayâlleriyle mümkün. Kalbin kıyameti, onu sessize alıp aklı söz sahibi yapmak!
Kalbinize iyi bakın…
