Mucizelere inanır mısınız?
Bir bölümünüz “Ben inanırım.” diğer bölümünüz ise “İnanmam.” diyebilir. Bu tamamen kişisel bakış açısı ile değerlendirilebilir.
Bana göre mucize, kişinin döngüsel kırılma noktasıdır. Her insan zaman zaman bunalıma girip çıkış noktaları arar. Birçoğumuz yaşamışızdır: “Lütfen bir mucize olsun.” “Birileri beni bu durumdan lütfen çekip çıkarsın.” Dualar ederiz veya o mucizeyi bekleriz.
Nadiren büyük, beklenmedik mucizeler yaşanabilse de bu çoğunlukla Hint filmlerinde olur. Gerçek mucizeler gürültü ile değil, sessizlikle yaklaşır. Günlük hayatın içinde fark etmediğimiz titreşimlerdir onlar. Yaşamın kendisi de bir mucize değil midir? Sabahın ilk ışıklarındaki soluduğumuz hava, doğan güneşin gölgesinde uçan kuşlar ve onların sesleri bizlere huzurlu bir gün için merhabalarını sunarlar adeta. Büyük mucizeler herkesin dikkatini çekse de küçük mucizeler, ruhumuzun en derin noktalarına tatlı bir dokunuşta bulunurlar.
Belki de mucize, olağanüstü bir şeyin ansızın olmasını beklemek değil de anda gerçekleşen sıradan bir durumun içindeki güzellikleri fark edebilmektir. Aldığımız nefes, yürümemiz, koşmamız, sağlıklı düşünebilmemiz, doğru adımlar atmaya niyet etmemizden büyük mucizeler olabilir mi?
Elbette mucizeler var. Emek verdiğimiz sürece Yaratıcımız attığımız adımlara yardım eder. Bazen hissedemeyiz bu yardımları, hatta kötülüğe yorumlarız. Çünkü bizim nefsimizin anlık istediği durumlar gerçekleşmemiştir. Oysaki o anda çok üzülsek de yaşamımızın kalanını çok kötü etkileyecek dönüm noktasından dönmüşüzdür. Yaşam yolculuğu kendi başına zorlu bir yolculuktur. Sıkıştırır, yorar, darlar bazen. İçinden hiç çıkılamayacak labirenti andırır. Birçok insan sürekli şikâyet eder. “Hep benim hayatım kötü gidiyor, zor.” diye… Kendi çemberinde dönüp durur. Dünyanın merkezi kendisiymiş gibi etrafındaki yaşananları görmezden gelir.
Yaşamımızdaki her şey çok çok kötü olsa, bu ıstırabı kalbimiz kaldıramazdı. Mutlaka hayatının bir yanı ya da birkaç yanı kötü giderken bile kolaylaşan tarafları da yok mu? Biraz kendimizi dinginleştirip düşündüğümüzde ne kadar çok mucizenin zorlu koşullarınızda bile hayatınıza dâhil olduğunu göreceksiniz. Mucizeler her zaman dışarıdan gelmez; çoğunlukla içimizden doğan filizlerin meyveleridir onlar.
İnsan kaderini tek hamlede değiştiremez belki ama yönünü değiştirecek küçücük bir cümle, beklenmedik bir karşılaşma veya daha önce fark edemediği bir iç gücünü, yeteneğini keşfedebilir.
Dün yaşadığımız “Neden böyle oldu?” şeklinde düşündüğümüz şeyler, bugün “İyi ki olmamış.” dediğimiz mucizeler değil miydi? Ya da siz de zorlu koşullarınızda sunulan bir yandan kolaylık sağlayan mucizeleri görebildiniz mi?
