Münzevi

Ben,
Kenar mahallenin münzevisi,
Artık hayallerin biçare talibi.
Hayatın kıyılarında volta atarken yüreğim,
Haddini aşıp,
Boyundan büyük sevdalara mı yeltendi?
Dedim ya,
Ben, kenar mahalleden bir münzevi,
Nereden çıkardı seni sevmeyi?
Aklıma düşünce çiçeksi gülüşün,
Gülümsüyor yüreğim.
Sonra, olur ya eğer kavuşmak varsa,
Bir yerlerde yazmalı,
Anlındaki harflerde kendimi arıyorum.
Yüreğimin kıblesine düşüyor gözlerin,
Bir secde cezbine karışıyor adın dua dua,
En samimi aminlerimi bırakıyorum avuçlarıma,
Yüreğine sevdamdan kırıntılar serpiyorum,
Şiirlerle yağmalıyorum.
Tabii ya…
Gün olur da karşılaşırsa yüreklerimiz,
Bir köşe başında,
Ervah-ı ezelden kalma,
Tanıdık bir tebessümle selamlaşmalı.
Ben kenar mahalleden,
Boyundan büyük sevdalara yeltenmiş,
Bir münzevi.
Vuslatı hak edişim, kim bilir…
Kalbimin sebatının ödülü olmalı.