Kendi benliği ile var olamayan, bunu eşi, çocuğu veya başka bir referans üzerinden gidermeye çalışır. İnsan kendi benliği ile var olmalıdır. Kendi hayatı, yaptıkları, hatta yapamadıkları, başarıları, başarısızlıkları ile var olmalıdır.
Çocuklarınızı, kendi algılarınıza ,ihtiyaçlarınıza kendi eksiklerinize göre değil, çocuğun dönemine, yaşına ve yaşamın gerçeklerine göre yetiştirmelisiniz. Çocukların da birer birey olduğunu unutuyoruz. Benim çocuğum diyerek istediğimiz gibi yönlendirebilecegimizi sanıyoruz bazen. Evet, çocuklarımız geleceğimiz ama bırakalım biraz da kendi ilgilerine, isteklerine, ihtiyaçlarına göre o geleceği şekillendirsinler. Tabii ki bizler yönlendireceğiz, destek olacağız ama onların adına da her şeye biz karar veremeyiz. Aman ben yapamadım o yapsın şöyle olsun böyle olsun ben yaşayamadım o yaşasın anlayışı doğru olmaz. Onlar için her şeye biz karar veremeyiz, her şeyi biz yapamayız. Bırakalım kendileri de karar versin, öğrensin, tecrübe etsinler. Bu tecrübeler onlara hayat yolunda yardımcı olacaklar.
Her zaman çocuğunuzun yanında olamazsınız ve ona yardım edemezsiniz. Çocuğumuzun ihtiyaçlarına, isteklerine, kabiliyetlerine odaklanalım. Ona kendi çizdiği yolda destek olalım, yol gösterelim, bizim onun adına çizdiğimiz yolda değil.
