Sessizliğe kesildim,
Zifiri gecelerde.
Ahmak ıslatan yağıyor,
Saat 01:45 ve
Ben yamalı asfalt yollarda,
Ellerim cebimde,
Omuzlarım düşük,
Ayakkabım su almış,
İçimde uzaklarda sen…
Yüzümde yıpranmış yorgunluk,
Nefesimde açlığın kokusu,
Kurumuş, çatlamış yüreğimde garip bir umut.
Bacaklarımda kalan son kuvvet ile,
Ayakta kalma arzusu ancak,
Yumruğumda bitmeyecek devrim gücü.
İmanımın,
Çok daha,
Daha çok,
Mutlak hudutsuz yanan ve yakan narı ile,
Yürüyorum.
Dimağımda unutulmaya yüz tutmuş anılar ve gençliğim
Gözlerin ruhumun gerçekliği kadar unutulmaz
Ellerinin sıcaklığı,
Zülüflerinin kokusu,
Kırılgan ve ürkek gülüşlerin,
Ve güneşi dahi yakacak olan,
Busen.
Ahiret gününün gerçekliği kadar zihnime kazınmış.
Yürüyorum..
Rüzgar esiyor,
Toprağın kokusu çekiyor beni.
Şöyle uzansam diyorum toprağa,
Bitap düşmüş bedenimi sarsa usulca.
Sonra anam ağıt yaksa diyorum.
Şöyle rüzgarı da kesen,
Toprağı da kavuran bir ağıt…
Anasızlığıma yazdığım satırlar gibi…
(05.09.2020 / Van-Edremit)
